نام کتاب : لغات در تفسير نمونه نویسنده : مكارم شيرازى، ناصر جلد : 1 صفحه : 588
اجتماع و حركت براى كارهاى مختلف زندگى در روى زمين. [1]
'''نُشُوز:'''
{{(آیه):تَخافُونَ
نُشُوزَهُنَّ}}
{{صورتی:«نُشُوز»}} از{{صورتی: «نشز»}} (بر وزن نذر) به معناى زمين مرتفع و بلند است، و هنگامى كه در مورد زن و مرد
به كار مىرود كنايه از سركشى و طغيان است. [2]
'''نصاح:'''
{{(آیه):تَوْبَةً
نَّصُوحاً عَسَى}}
به نماى محكم{{صورتی: «نصاح»}} از مادّه{{صورتی: «نُصْح»}} (بر وزن كتاب) گفته مىشود. [3]
'''نَصَب:'''
{{(آیه):لا يَمَسُّنَا
فيها نَصَبٌ}}
{{صورتی:«نَصَب»}} (بر وزن حسب) به معناى مشقت و زحمت است، و بعضى از مفسران مىگويند: «نَصَب»
به مشقتهاى جسمانى اطلاق مىشود. [4]
'''نُصُب:'''
{{(آیه):إِلى نُصُبٍ
يُوفِضُونَ}}
{{صورتی:«نُصُب»}} جمع{{صورتی: «نصيب»}} آن هم به گفته بعضى، جمع «نصب» (بر وزن سقف) در اصل، به معناى چيزى است كه در
جايى نصب مىشود، و به بتهايى كه به صورت قطعه سنگى آنها را در جاهايى نصب كرده،
پرستش مىنمودند و روى آن قربانى كرده، خون قربانى را بر آن مىريختند، گفته
مىشد، و تفاوتش با{{صورتی: «صنم»}} اين بود:
{{صورتی:«صنم»}} بتى بود كه داراى شكل و صورت خاصى بود، اما{{صورتی: «نُصُب»}} قطعه سنگهاى بىشكلى بود كه آنها را به علتى
پرستش مىكردند.
بعضى نيز گفتهاند: منظور از{{صورتی: «نُصُب»}} در آيه مورد بحث، پرچمها است كه در ميان لشكرها يا
كاروانها در يك نقطه بر پا مىكنند، و هر كس با سرعت خود را به آن مىرساند، ولى
تفسير اول مناسبتر است. [5]
'''نُصْب، نَصَب:'''
{{(آیه):بِنُصْبٍ وَ
عَذابٍ}}
{{صورتی:«نُصْب»}} (بر وزن عسر) و{{صورتی: «نَصَب»}} (بر وزن حسد) هر دو، به معناى بلا و شرّ است. [6]
'''نصح:'''
{{(آیه):إِذا نَصَحُوا
لِلَّهِ}}
{{صورتی:«نصح»}} در اصل به معناى خالص ساختن است، و كلمه جامعى است كه هر گونه خيرخواهى و
اقدام مخلصانه را شامل مىشود، و چون مسأله جهاد مطرح است، ناظر به كوششها و
تلاشهايى است كه در اين زمينه صورت مىگيرد. [7]
'''نُصَرِّفُ:'''
{{(آیه):نُصَرِّفُ
الْآياتِ}}
{{صورتی:«نُصَرِّفُ»}} از مادّه{{صورتی: «تصريف»}} به معناى دگرگون ساختن و به اشكال مختلف در آوردن است، اشاره به اين كه: آيات
قرآن با لحنهاى متفاوت و با استفاده از تمام وسائل نفوذ روانى، براى كسانى كه در
سطوح مختلف از نظر فكر، عقيده و ساير جنبههاى اجتماعى و روانى قرار دارند، نازل
شده است. [8]
'''نُصْلِيْهِم:'''
{{(آیه):نُصْليهِمْ
نَاراً}}
{{صورتی:«نُصْلِيْهِم»}} از مادّه{{صورتی: «صَلْى»}} به معناى در آتش افكندن و به آتش سوختن و يا گرم شدن با آتش است. [9]
'''نَصُوح:'''
{{(آیه):تَوْبَةً
نَّصُوحاً عَسَى}}
{{صورتی:«نَصُوح»}} از مادّه{{صورتی: «نصح»}} (بر وزن صلح) در اصل، به معناى خيرخواهى خالصانه است.
بعضى تصور مىكنند{{صورتی: «نصوح»}} نام شخص خاصى بوده است و در اين زمينه داستان مفصلى به
عنوان توبه{{صورتی: نصوح}} نقل كردهاند، ولى بايد توجّه داشت نصوح اسم كسى
[1]سوره فرقان: 47؛[https://lib.eshia.ir/27575/15/133/نَصُوح مكارم شيرازى، ناصر، تفسير نمونه، ج15، ص133.]