نام کتاب : لغات در تفسير نمونه نویسنده : مكارم شيرازى، ناصر جلد : 1 صفحه : 482
مىكنيم نيز به همين معناست، يعنى او خالق اشياى ناپيدا و داراى افعالى است كه
از محيط قدرت استماع بيرون است، بسيار باريكبين و فوقالعاده دقيق مىباشد.
بنابراين{{صورتی: «لطيف»}} از مادّه{{صورتی: «لطف»}} به معناى كار بسيار ظريف و باريك است، و اگر به رحمتهاى خاص الهى، «لطف» گفته
مىشود نيز به خاطر همين ظرافت آن است.
و{{صورتی: «لطيف»}} در سوره{{صورتی: «شورى»}} دو معنا دارد:
يكى صاحب لطف و محبت و مرحمت، و ديگر آگاه بودن از امور دقيق و پنهانى، و از
آنجا كه روزى دادن به همه بندگان، نياز به اين دارد كه از تمام آنها در هر گوشه و
كنار، در سراسر آسمان و زمين آگاه و با خبر باشد، در آغاز به لطيف بودنش اشاره
مىكند، و سپس به مقام رزّاقيت.
پس توصيف خداوند، به{{صورتی: «لطيف»}} از اين نظر است كه، «لطيف» از مادّه «لطف» به معناى هر
موضوع دقيق، ظريف، و هرگونه حركت سريع و جسم لطيف است؛ بنابراين، لطيف بودن
خداوند، اشاره به علم او نسبت به اسرار دقيق و ظريف آفرينش است، و گاه، به معناى
خلقت اجسام لطيف، كوچك، ذرهبينى و مافوق ذرهبينى آمده است. [1]
'''لَظى:'''
{{(آیه):كَلّا إِنَّها
لَظى}}
{{صورتی:«لَظى»}} به معناى شعله خالص آتش، و يكى از نامهاى{{صورتی: «جهنم»}} نيز مىباشد، و در آيات فوق اراده هر دو معنا
ممكن است. [2]
'''لَعِب:'''
{{(آیه):إِلَّا لَعِبٌ وَ
لَهْوٌ}}
{{صورتی:«لَعِب»}} (بر وزن لَزِج) در اصل از مادّه{{صورتی: «لُعاب»}} (بر وزن غُبار) به معناى آب دهان است كه از لبها سرازير
گردد، و اين كه بازى را «لعب» مىگويند، به خاطر آن است كه همانند ريزش لعاب از
دهان است كه بدون هدف انجام مىگيرد. [3]
'''لَعْب:'''
{{(آیه):الْحَياةُ
الدُّنْيا لَعِبٌ}}
{{صورتی:«لَعْب»}} (بازى) به كارهايى گفته مىشود كه:
داراى يك نوع نظم خيالى براى وصول به يك هدف خيالى است. [4]
'''لَعَلَّ:'''
{{صورتی:«لَعَلَّ»}} به معناى اميدوارى و انتظار در مورد امورى است كه اطمينان به وجود آن در آينده
نمىباشد ولى احتمال وجود دارد، اما سؤال اين است كه اين كلمات در مورد خداوند كه
از همه چيز آگاه است و بر هر چيز قدرت دارد چگونه تصور مىشود؟ لذا