نام کتاب : لغات در تفسير نمونه نویسنده : مكارم شيرازى، ناصر جلد : 1 صفحه : 343
ض
'''ضاقَ بِهِمْ ذَرْعاً:'''
{{(آیه):وَضاقَ بِهِمْ
ذَرْعاً}}
{{صورتی:«ضاقَ بِهِمْ ذَرْعاً»}} يعنى دلتنگ و ناراحت شد. [1]
'''ضالّ:'''
{{(آیه):وَ وَجَدَكَ
ضآلًّا فَهَدى}}
{{صورتی:«ضالّ»}} از مادّه{{صورتی: «ضلال»}} از نظر لغت به دو معنا آمده: «گمشده» و «گمراه» مثلًا گفته مىشود:{{صورتی: الْحِكْمَةُ ضالَّةُ الْمُؤْمِنِ}} «دانش، گمشده انسان با ايمان است». و به همين مناسبت، به معناى مخفى و غائب
نيز آمده، لذا در آيه 10 «سجده» مىخوانيم منكران معاد مىگفتند:{{صورتی: أَ إِذا ضَلَلْنَا فِي الأَرْضِ أَ إِنَّا لَفي خَلْقٍ
جَديد}} «هنگامى كه در زمين پنهان و غائب شديم در خلقت
نوينى قرار خواهيم گرفت»؟
اگر{{صورتی: «ضاّل»}} در آيه مورد بحث، به معناى «گمشده» باشد، مشكلى پيش نمىآيد، و اگر به معناى
«گمراه» باشد، منظور نداشتن دسترسى به راه نبوت و رسالت قبل از بعثت است. و يا به تعبير
ديگر، پيامبر در ذات خود چيزى نداشت، هر چه داشت از سوى خدا بود؛ بنابراين، در هر
دو صورت مشكلى پيش نمىآيد. [2]
'''ضامر:'''
{{(آیه):عَلى كُلِّ
ضامِرٍ يَأْتِيْنَ}}
{{صورتی:«ضامر»}} از مادّه{{صورتی: «ضُمُور»}} به معناى حيوان لاغر است. [3]
'''ضبح:'''
{{(آیه):وَ الْعادِياتِ
ضَبْحاً}}
{{صورتی:«ضبح»}} (بر وزن مدح) به معناى صداى نفسهاى تند و سريع اسب است، كه هنگام دويدن از
او به گوش مىرسد. [4]
'''ضَحِكَت:'''
{{(آیه):قآئِمَةٌ
فَضَحِكَتْ}}
بعضى از مفسران اصرار دارند:{{صورتی: «ضَحِكَت»}} را از مادّه{{صورتی: «ضَحْك»}} (بر وزن درك) به معناى «عادت زنانه» بگيرند، و گفتهاند:
درست در همين لحظه بود كه، ساره در آن سن زياد، و بعد از رسيدن به حد يأس، بار
ديگر عادت ماهيانه را- كه نشانه امكان تولد فرزند بود- پيدا كرد، و لذا وقتى او را
بشارت به تولد{{صورتی: «اسحاق»}} دادند، كاملًا توانست اين مسأله را باور كند، آنها به اين استدلال كردهاند
كه: در لغت عرب گفته مىشود:{{صورتی: ضَحَكَتِ
الأَرانِبُ}} يعنى: «خرگوشها عادت شدند»! ولى، اين احتمال
از جهات مختلفى بعيد است. [5]