و « بسم الله الرّحمن الرّحيم » را در همهء نمازها بلند و آشكار بگو ، و نيز تمامى قراءت را در نماز مغرب و عشاء و صبح بلند بخوان بدون اينكه خود را به زحمت و مشقّت اندازى يا صداى خود را زياد بلند كنى ، بلكه بايد آوازت ميانه باشد نه بسيار بلند و نه بسيار آهسته ، زيرا خداوند عزّ و جلّ ميفرمايد : * ( وَلا تَجْهَرْ بِصَلاتِكَ وَلا تُخافِتْ بِها وَابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبِيلًا ) * ( يعنى : نمازت را به آواز بلند مخوان ، و آهسته نيز مخوان بلكه ميان آن دو راهى بجوى ) .
و قراءت را در نماز ظهر و عصر با صداى بلند مخوان ، كه هر كس قراءت را در اين دو نماز با صداى بلند بخواند يا بر عكس قراءت را در نمازهاى مغرب و عشاء و صبح از روى عمد آهسته و غير آشكار بخواند ، بر اوست كه نمازش را اعاده كند ، و اگر چنين كارى را از روى فراموشى انجام دهد لازم نيست اعاده كند ، مگر در روز جمعه در نماز ظهر كه قراءت را بلند مىخواند .
و بهتر آنست كه در دو ركعت آخر نمازهاى ظهر و عصر و عشا تسبيحات اربعه را بخوانى . ( سبحان الله و الحمد لله و لا إله إلَّا الله و الله أكبر ) .
923 - و حضرت رضا عليه السّلام فرمود : اينكه در دو ركعت اول نماز قراءت ( خواندن حمد و سوره ) مقرّر گشته و در دو ركعت آخر تسبيح ، براى فرقى است كه ميان آنچه خداوند متعال از جانب خويش واجب ساخته و آنچه براى رسولش

478