بار خدايا اين مخلوق را تو زنده گردانيدى و تو او را ميراندى ، آنچه را كه اين شخص بدان تولَّا كرده بر او والى گردان ، و او را با هر كه خود دوست ميداشته محشور گردان .
490 - صفوان بن مهران جمّال از امام صادق عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمود : مردى از منافقان فوت شد ، و حسين بن علىّ عليهما السّلام به جنازه آن منافق بيرون شده و ميرفت كه در راه با غلام آزاد كردهء خود يا يكى از شيعيانش ملاقات كرد و حضرت از او پرسيد كجا ميروى ؟ عرضكرد : از جنازهء اين منافق ميگريزم كه حاضر نباشم تا بر او نماز كنم ، امام عليه السّلام به او فرمود : بيا كنار من بايست و آنچه از من شنيدى تو نيز تكرار كن ، راوى گويد : آن حضرت دستهاى خود را بلند كرده و فرمود : « اللَّهمّ اخز عبدك في عبادك و بلادك ، اللَّهمّ اصله اشدّ نارك ، اللَّهمّ اذقه حرّ عذابك فإنّه كان يوالي اعداءك و يعادي اولياءك و يبغض اهل بيت نبيّك » يعنى : خداوندا اين بنده ات را در ميان بندگانت و در شهرهاى خود خوار و بىآبرو گردان ، بار خدايا او را با سختترين آتش خود آتش افروز جهنم گردان ، بار خدايا سوزندگى عذابت را به او بچشان ، همانا او با دشمنان تو دوستى ميكرد و با اولياء و دوستان تو دشمنى ميكرد و نسبت به خاندان پيامبر تو كينه توزى و دشمنى مينمود .
491 - عبيد الله بن عليّ حلبى از امام صادق عليه السّلام روايت كرده كه

241