فرمايش پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) چه مى گويند كه فرمود :
نضر الله عبدا ( أو رحم الله من ) سمع مقالتى فوعاها ثم اداها إلى من لم يسمعها ، فرب حامل فقه لا فقه له و رب حامل فقه إلى من هو أفقه منه ، ( 1 ) خداوند مقام آن بنده را خرم دارد كه سخنانم را بشنود و به خاطر سپرد و آنگاه به آن كس كه آن ها را نشنيده ، برساند . چه بسا روايت كننده ء حديث ، كه خود از فهم آن عاجز است ، و چه بسا روايت كننده ء حديث كه آن را براى كسى روايت مى كند كه از او بيشتر مى فهمد .
به علاوه ، اين روش بر خلاف اجماع مسلمين صدر اول و زمان تابعين است . " مولوى شاه ولى الله دهلوى " در رسالهء " الانصاف " مى گويد :
مردم در سده ء اول و دوم اجتماع بر تقليد از مذهب واحدى نداشتند .
عوام ، احكام را از پدرانشان يا از علماى شهرشان كه داراى قوه ء استنباط كلى يا جزيى از كتاب و سنت بودند ، اخذ مى كردند . ( 2 ) آيا اين بدعت نيست كه روش صحابه و تابعين را رها كنيم و فهم دين خدا را محصور در چهار نفر بنمائيم ؟
وانگهى ، اين چه سخنى است كه اماميه اهل بدعت هستند ؟ آيا پيروى از اهل بيت و سلالهء نبوت بدعت است ، در حالى كه ائمهء اربعهء اهل تسنن مستقيما يا غير مستقيم خوشه چين خرمن علم امام صادق ( عليه السلام ) بوده اند .
چنان كه در كتاب " التحفة الاثنى عشريه " - كه در رد شيعه نوشته شده

1 . سنن الدارمى ، المقدمه ، ج 1 ، ص 75 ، دار احياءالسنة ، رقم 230 و 229 ، سنن ابن ماجه ، المقدمه ، رقم 227 وكتاب المناسك ، رقم 3047 ، مسند احمد ، مسند المدنيين ، رقم 16153 و 16138 ( ترقيم العالميه ) . 2 . نقل از دائرة المعارف اثر محمد فريد وجدى ، ج 3 ، ص 221 ( با اندكى تصرف ) .

138