جعفر بن محمد بن على بن حسين بن على المرتضى ، دوازدهم امام است و خاتم ائمهء معصومين . چهار سال و نيم ، امام بود و شب پنجشنبه منتصف شعبان سنهء خمس و خمسين و مأتين بسامره متولد شد . چون نه سال گذشت در رمضان سنهء اربع و ستين و مأتين غائب شد ، بسامره ، به زمان معتمد خليفه و ديگر كسى او را نديد . معتقد شيعه آن است كه مهدى آخر زمان اوست و در حياتست . چون وقت ظهور او باشد ، بيرون آيد و اسماعيليان گويند : مهدى چهارم پسر اسماعيل بن جعفر است كه در مغرب خروج كرد و مدتى آن ملك در تصرف او [ و اولادش بماند ] [1] و اهل سنت مىگويند يكى باشد از علويان بنى فاطمه و هنوز متولد نشده و جمعى مىگويند مهدى پسر ابو دوانيق بود و العلم عند الله و [ لا يعلم الغيب الا الله ] [2] فصل چهارم از باب سيوم در ذكر بعضى از صحابهء عظام و جمعى از تابعين كرام رضوان الله عليهم اجمعين الى يوم القيام .
بعضى علماء اسلام گفته‌اند كه صحابه كسانيند كه رسول ( ص ) را ديده باشند و با او صحبت داشته و به دو ايمان آورده و بعضى گفته‌اند با اين صفات بايد كه راوى حديث [ نبوى ] [3] باشند و بعضى گفته‌اند با اين صفات بايد كه در غزوات با او بهم بوده باشند و بعضى گفته‌اند با اين صفات ، بايد كه طول زمان صحبت يافته باشند ، پس هر كه بدين صفات بيشتر موصوف باشد ، فضيلت او بيشتر باشد و تابعين كسانىاند كه بعضى از صحابه را ديده باشند و متابعت افعال و اقوال ايشان كرده و صحابهء عظام و تابعين كرام بسيار بوده‌اند . آنچه اسامى ايشان مسطور است از صد هزار گذشته . بنده بعضى ازيشان بر سبيل ايجاد ياد ميكنم و ازيشان عشرهء مبشرة و تتمة الاربعين المقدمين فى الاسلام را بسبب تبرك مقدم داشتم . فمنهم :

[1] - ر : [ بود و اولادش نماند ]
[2] - فقط در ، م
[3] - فقط در ، م

207