عن عبادتك ولا مستنكفا ولا مستعظما بل انا عبد ذليل خائف مستجير يا بگويد لا اله الا الله حقا حقا لا اله الا الله ايمانا وتصديقا لا اله الا الله ايمانا وتصديقا لا اله الا الله عبودية ورفا سجدت لك يا رب تعبدا ورقا لا مستنكفا ولا مستكبرا بل انا عبد ذليل ضعيف خائف مستجير يا بگويد الهي امنا بما كفروا وعرفنا منك ما انكروا واجبناك الى ما دعوا الهي فالعفوا العفو يا بگويد انچيزيرا كه حضرت رسول صلى الله عليه وآله در سجده سوره اقرء باسم فرموده وان اين است اعوذ برضاك من سخطك وبمعافاتك عن عقوبتك واعوذ بك منك لا احصى ثناء عليك انت كما اثنيت على نفسك ( مسألة 19 ) اگر مكرر آيات سجده را بشنود وشك كند در اقل واكثر جايز است اكتفاء باقل بلى اگر عدد را بداند وشك كند در انكه ايا بان عدد سجده كرده يا كمتر بايد بناء گذارد بر كمتر واحتياط كند باتيان بقيه ( مسألة 20 ) كافى است در صدق تعدد در اين سجده مجرد بر داشتن پيشاني از زمين وگذاردن آن را دفعه ديگر بجهة سجده ديگر ومعتبر نيست انكه بنشيند وباز بسجده رود بلكه رفع ما عداى جبهه در ان معتبر نيست اگر چه احوط است پس در صورة وجوب تكرار باين نحو كافيست ( مسألة 21 ) مستحب است سجده شكر كردن براى نعمتى كه تازه خداوند منان باو مرحمت فرموده يا بليه كه از او دفع نموده يا براى تذكر نعمت يا دفع نقمتى كه سابقا از او فرموده يا براى توفيق اداء فريضه يا نافله يا فعل خيرى كه از او صادر شده حتى براى مثل اصلاح ذات البين كه منقول است از معصوم عليه السلم كه هر وقت ما بين دو نفر را اصلاح مىفرمود سجده شكر بجا مىاورد ودر اين سجده مجرد گذاردن پيشاني بر زمين با نيت كافى است ومعتبر است در ان اباحه مكان وذكر در ان شرط نيست اگر چه مستحب است كه بگويد شكرا لله يا شكرا شكرا وعفوا عفوا صد مرتبه يا سه مرتبه ويك مرتبه نيز كافى است وجايز است اكتفاء بيك سجده ولي مستحب است دو مرتبه بجا اورد وتعدد حاصل مىشود بفصل ما بين اندو بانكه دو طرف صورت يا دو جبين خود را يا همه انها را بر زمين گذارد وجانب راست را مقدم دارد بر جانب چپ وبعد از ان بسجده دويم رود ومستحب است در سجده شكر ذراعين خود را فرش كند وسر استخوان سينه وسينه وشكم را بزمين بچسباند وسنت است بعد از سر بلند كردن از ان سجده گاه خود را مسح كند بدست خود وبر صورت ومقاديم بدن بمالد وسنت است كه در سجده اين دعا بخواند كه عبد الله بن جندب از موسى بن جعفر عليهما السلم سؤال كرده كه در سجده شكر چه بگويد كه اصحاب

348