على الاحوط [1] بر زمين يك مرتبه و مسح پيشانى و دو جبين على الاقوى به طول نه به عرض نه به تمام شكم دستها با هم از ابتداى رستنگاه موى تا اول بينى .

[1] ( بعضى از صور تعذّر ضرب و مسح ) 1 - بلكه اظهر در حال اختيار . و مجزى است زدن به ظاهر كف در حال عجز . و اگر عجز متجدّد شد بعد از مسحِ وجه ، احتياطاً اتمام و استيناف مىنمايد تا مسح با مضروب شود ، مگر آن كه مسح يدين ، ضربه دوّمى لازم داشته باشد . و اگر ضربه دويّمى بشود و بعد از آن عاجز از مسح شد ، كافى است زدن پشت دست براى مسح يدين . و اگر متعذّر شد ضرب و مسحِ به ظاهر ، به وظيفه مقطوع اليد يا يدين ، عمل مىنمايد به اين كه ميسور را خودش انجام مىدهد و توليتِ غير هم مىنمايد ؛ و اگر هيچ يك ممكن نباشد ، فاقد الطهورين مىشود . و در حالى كه جبيره نباشد و غير اختيارى باشد ، احتياط به جمع بين باطن و ظاهر و مسح با آنها ، ترك نشود ، بلكه در جميع موارد شك ، رعايت احتياط در تيمّم به اتيان محتملات در سعهء وقت ، اولى است ، و در ضيق ، اكتفا به وظيفهء ظاهريّه مىنمايد . و ابتداى به اعلى در جبهه ، از رستنگاه مو ، و در يدين ، از زند است ؛ و اظهر و احوط لزوم آن است در [ هر ] دو مورد . و وظيفه در نجاست ممسوح غير متعدّيه و متعدّيه ، مانند وظيفه در نجاستِ ماسح است كه گذشت طريقه احتياط در آن . و در صورت استيعاب و عدم آن در ماسح يا ممسوح يا هر دو به نحو اختلاف از حيث استيعاب و تعدّى يا اتفاق ، راه احتياط از بيان مذكور در ماسح معلوم مىشود .

222