دست و مضمضه ، پس از آن ، شستن دست فقط . و استنشاق اعتبارى [1] ندارد مطلقا .
دوم : خواندن زياده از هفت آيه از غير « سُوَر عزائم » [2] از قرآن ، و كراهت در خواندن هفتاد آيه بيشتر است . و بهتر آن است كه هيچ نخواند تا از اين حالت بيرون رود ؛ اگر چه كراهتِ خواندن ، كراهتِ عبادتى است نه حقيقى ، پس ترك خواندن ، نه احوط است و نه اوْلى .
سوّم : مسّ نمودن غير محلّ كتابت قرآن ، مثل حواشى و سفيدى در ميان سطرها .
چهارم : خوابيدن ، مگر آن كه وضو بسازد ، يا تيمّم بدل از غسل نمايد [3] اگر آب نيابد ، يا آن كه نتواند استعمال آن نمايد ؛ و افضل براى او تعجيل در غسل است هر گاه بتواند .
پنجم : خضاب نمودن به حنا و غير آن ؛ هم چنان كه مكروه است جنب نمودن خود را

[1] ( راههاى رفع كراهت از اكل و شرب براى جنب ) دور نيست مراتب مستحبّات براى جنب كه اراده اكل يا شرب نمايد ، به اين ترتيب باشد : [ اوّل ] وضو ، پس از آن شستن دست و مضمضه و استنشاق و شستن روى ، پس از آن دست ، يا مضمضه و استنشاق ، پس از آن شستن دست و مضمضه ، پس از آن شستن دست . اين چهار مراتب متفاوته مىباشند ؛ و ظاهر ، رفع يا تخفيف كراهت است به سبب وضو و شستن دست و مضمضه به نحوى كه ذكر شد . و بودن استنشاق منضمّ با مضمضه و شستن دست مانند آنها ، خالى از وجه نيست .
[2] بلكه از هفت آيه تا هفتاد آيه بنا بر احوط در محلّ كراهت . و كراهت در زائد ، اشدّ است از نسبت سابقه بر آن .
[3] متمكّن از اغتسال در زمان خوابيدن ، وضو ، رافع كراهت نوم او است ؛ و غير متمكِّنِ از اغتسال در زمان خوابيدن ، تيمّم بدل از غسل ، رافع كراهت است براى او . و احوط در رفع كراهتِ خوابيدن براى متمكّن از اغتسال در آن زمان ، اقتصار بر وضو ؛ و براى غير متمكّن از آن در آن زمان ، اقتصار بر تيمّم بدل از غسل است .

135