به دخول تمام حشفه ، جنابت در هر دو ، حاصل مىشود ، هر چند منى بيرون نيايد .
و در جنابت به وطى مَيّت و حيوان و موطوئه شدن از براى آنها اشكال است ؛ و هم چنين است وطى ذكر و وطى در خنثى و دخول مقطوع الحشفه و بعض آن ، پس احتياط در همه آنها ترك نشود اگر چه حصول جنابت در جمله اى از آنها خالى از قوّت نيست .
مشخّصات منى س « منىّ » ، به چه چيز ، مشخص و شناخته مىشود ؟ [1]

[1] حكم مىشود به منى بودن در صورت وجود شهوتِ خاصّه در حال خروج آن و جهيدن آن و سستى بدن بعد از خروج . و در صورت عدم همه آنها ، حكم به منى بودن نمىشود با عدم علم . و در صورت اختلاف صفات در وجود و عدم پس [ شخص ] صحيح ، كافى است در او شهوت و جهيدن ، و كافى نيست يكى از اينها اگر چه احتمال ديگرى را بدهد بنا بر اظهر ؛ و [ شخص ] مريض ، كافى است در او شهوت خاصّه در حال خروج بنا بر اظهر و احوط . و با يقين به منى بودن ، غسل واجب است بر همه مطلقا ، بلكه با اطمينان عقلائى ، واجب است غسل . و حكم به منى بودن در زن به مجرّد شهوت خاصّه ، و در حال خروج ، موافق با احتياط است و در صورت اجتماعِ سه صفت ، خالى از وجه نيست . و هم چنين جريان حكمِ صحيحِ مرد ، در صحيحِ از زن ؛ و حكم مريض از مرد ، در مريض از زن ، خالى از وجه نيست . و محتمل است اسهليّت اثبات در زن و مريض . و مقتضاى اسهليّت كه احتمال داده مىشود ، احتياط است در زن ، اگر چه صحيح باشد به مجرّد خروج با شهوت خاصّه ، مثل مريض كه گذشت استظهار آن در او .

127