و مراد در اين ابيات همان سيد است ، كه رافعى در " تدوين " ترجمه حالش را چنين نوشته است ( صفحه 158 نسخه كتابخانه اسكندريه ) .
محمد بن المطهر بن يعلى بن غوض بن محمد الفاطمي أبو الفتح العلوى الهروي ، شريف ، نبيل ، عالم ، ورد قزوين وسمع منه بها ، يروى " الصحيحين " عن محمد الفراوى و " السنن الكبير " و " المدخل " وكتاب " مبسوط علم الشافعي " رضى الله عنه عن زاهر الشحامى عن مصنفها الحافظ ابى بكر البيهقى وسمع منه " عوالي " الفراوى بقزوين جماعة سنة سبع وخمسين وخمسمائة .
نگارنده گويد عده از اين جماعت معلومند ، مانند محمد بن ابى بكر بن موسى المشاط الفقيه كه رافعى در ترجمه حال او گفته است ( صفحه 76 ) .
سمع السيد محمد بن المطهر العلوى " عوالي " الفراوى سنة سبع وخمسين وخمسمائة بسماعه منه .
و احمد بن محمد بن روشنائى بن ابى اليمن أبو عبد الرحمن المرادسى كه رافعى در ترجمه حالش گفته ( صفحه 215 ) وسمع السيد محمد بن المطهر الهروي .
و همچنين بعض از رجال خاندان اين سيد ، مانند برادرش أبو القاسم على بن يعلى بن عوض علوى هروى ، كه رافعى در " تدوين " تفصيلا به ترجمه حالش پرداخته است ( رجوع شود به صفحه 445 - 446 ) ليكن چون ترجمه حال اين سيد و منسوبان و متعلقان وى در اينجا بالاصاله مقصود نيست ، و براى ذكر تبعى نيز همين قدر كافى است از تعرض بيشتر از اين قدر در اين موضوع صرف نظر مىكنيم .
و شايد در همان ايام مسافرت به ايران و ورود به قزوين اين سيد شرف الدين هروى بوده ، كه خاقانى اين مديحه سرائى را در حقش كرده است زيرا از جمله آن اشعار است اينكه گفته :

361