بزرگان دين كه به خواجه نوشتى رسيده است كه " با رافضيان صحبت نبايد داشتن و برايشان اعتماد نبايد كردن " پندارى اين سخن به هارون الرشيد و به مأمون خليفه نرسيده بود ، تا به مشورت على بن يقطين و فضل بن سهل ذو الرياستين چندان اعتماد كرده بودند ، و به مسترشد خليفه هم نرسيده بود تا بر قول نوشيروان خالد شيعي كه وزير او بود اعتماد كرده بود ، و اين خبر پندارى به سلطان ملكشاه نرسيده بود تا دختر خود خاتون سلقم با سپهبد على شاعى ملك مازندران مىداد ، و بر مجد الملك قمى اعتماد كرده بود ، و به سلطان بركيارق نرسيده بود تا بر گفت و مشورت رئيس أبو اسحاق مشگوى اعتماد كرده بود ، و اين خبر علماى سنت با سلطان سنجر نگفته بودند ، و خيانت كرده بودند ، تا او بر شرف الدين بوطاهر مهيسه وزير قمى و بر معين الدين بو نصر كاشى اعتماد كرده بود ، و اين خبر پندارى بنظام الملك بوعلى الحسن بن على بن اسحاق نرسيده است كه سر همه سنيان بود تا به شفاعت دختر خود را به سيد مرتضى قمى مىداد ، و دختر امير شرف شاه جعفرى براى پسرش امير عمر مىخواست ، وسلطان محمود از اين سخن بيگانه بوده تا كه وقتى دختر ملك رئيس صدقه شاعى مىخواست ، و وقتى دختر سلطان محمود به شاه رستم على شهريار مىداد ، ملك مازندران خلفاء و سلاطين و امراء وزراء عالم همه جاهل بوده اند بدين خبر ، الا اين مصنف كه از رافضى به ناصبى گريخته و چنان مىنمايد كه از همه سنيان عالمتر و فاضلتر و متعصب تر است ، و هر كس كه اين جواب بخواند بى امانتي وى بداند ، و قياس كردن شيعه را در محبت و مودت على مرتضى ( ع ) با جهود آن پندارى مذهب بد خويش فراموش كرده است ، كه به جهودان ماند كه متابعت سامرى كردند ، و هارون را رها كردند ، و رو به گوساله آوردند ، تا مجبر بقوم سامرى مانندگى دارد ، و در اين معنى فصلى مفرد در آخر كتاب گفته آيد .
و در صفحه 437 گفته است :
در عهد مرتضاى قم كه بود ، كه بر وى طلب تقدم يا رستى كردن

334