ميميه مذكوره سيد پادشاه راوندى باشد چنان كه ما به گمان قوى حكم به آن كرديم نمىتواند قائل قصيده ابيوردى باشد ، زيرا او در سال پانصد و هفت در اصفهان مسموما بدرود زندگانى گفته است ، در صورتى كه سيد پادشاه مذكور به سال پانصد و نوزده مرده است پس قويا محتمل است كه اين ميميه از أبو اسحاق ابراهيم بن يحيى بن عثمان بن محمد كلبى شاعر مشهور معروف به " غزى " باشد كه به سال پانصد و بيست و چهار مرده است و محقق است كه خلط و مزج در ميان اشعار اين دو شاعر در نتيجه اشتباه و عدم دقت بعضى نويسندگان اشعار اين دو شاعر پديد آمده است حال دو قصيده منسوب به ابيوردى در مدح مجد الدين كاشانى ، يعنى صحيح و قابل قبول آن است كه آن دو قصيده نيز از غزى است ، نه از ابيوردى ، زيرا مسلم است كه قبل از سال پانصد و هفت هجرى مجد الدين مذكور متوفى در سال پانصد و سى و پنج آن معروفيت و شهرت را نداشته است كه مثل ابيوردى به مدح او بپردازد ، علاوه بر اين اواخر زمان ابيوردى مصادف با زمان سلطان محمد بن ملكشاه متوفى به سال 511 مىباشد ، كه در زمان او ترشك نصرانى بر كاشان استيلا يافته ، و آن شهر را از ناصح الملوك عزيز الحضرة صفى الدين أبو طاهر اسماعيل كاشى خالوى مجد الدين انتزاع كرده ، و بالاخره او را نيز كشته است ، چنان كه در اوائل ترجمه معين الدين در ص 222 ديوان راوندى ياد آور شده ايم ، پس بايد عادتا مجد الدين مذكور نيز كه نائب او بوده است ، منكوب و حامل الاسم زندگى كرده باشد ، در صورتى كه مضمون قصيده بر خلاف اين دلالت مىكند .
پسران قاضى عبد الجبار طوسى قاضى عبد الجبار سه پسر عالم داشته است ، شهاب الدين أبو الحسن محمد ، و جمال الدين أبو الفتح على ، و خطير الدين أبو منصور حسين ، كه هر سه نفر به سال 529 كه سال وفات پدرشان باشد زنده بوده اند ،

204