شريف وبگو اين را كه در روايت ابو حمزه ثمالى است وعلما نيز ذكر كرده اند أَسْتَوْدِعُكَ اللَّه وأَسْتَرْعِيكَ وأَقْرَأُ عَلَيْكَ السَّلامَ آمَنَّا بِاللَّه وبِرَسُولِه وبِكِتَابِه وبِمَا جَاءَ بِه مِنْ عِنْدِ اللَّه اللَّهُمَّ فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ اللَّهُمَّ لا تَجْعَلْه آخِرَ الْعَهْدِ مِنْ زِيَارَتِي قَبْرَ ابْنِ أَخِي رَسُولِكَ صَلَّى اللَّه عَلَيْه وآلِه وارْزُقْنِي زِيَارَتَه أَبَدا مَا أَبْقَيْتَنِي واحْشُرْنِي مَعَه ومَعَ آبَائِه فِي الْجِنَانِ وعَرِّفْ بَيْنِي وبَيْنَه وبَيْنَ رَسُولِكَ وأَوْلِيَائِكَ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ وتَوَفَّنِي عَلَى الإِيمَانِ بِكَ والتَّصْدِيقِ بِرَسُولِكَ والْوِلايَةِ لِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ والأَئِمَّةِ مِنْ وُلْدِه عَلَيْهِمُ السَّلامُ والْبَرَاءَةِ مِنْ عَدُوِّهِمْ فَإِنِّي قَدْ رَضِيتُ يَا رَبِّي بِذَلِكَ وصَلَّى اللَّه عَلَى مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ پس دعا كن از براى خود واز براى پدر ومادر ومؤمنين ومسلمين واختيار كن از دعاها هر دعايى كه مىخواهى مؤلف گويد كه روايت شده ( در خبرى از حضرت سيد سجاد عليه السلام آنچه حاصلش آن است كه فرمودند : خدا رحمت كند عباس را كه ايثار كرد بر خود برادر خود را وجان خود را فداى آن حضرت نمود تا آنكه در يارى او دو دستش را قطع كردند وحق تعالى در عوض دو دست او دو بال به او عنايت فرمود كه با آن دو بال با فرشتگان در بهشت مانند جعفر بن ابى طالب پرواز مىكند واز براى عباس عليه السلام در نزد خداوند منزلتى است در روز قيامت كه مغبوط جميع شهدا است وجميع شهدا را آرزوى مقام او است ) ونقل شده كه حضرت عباس عليه السلام در وقت شهادت سى وچهار ساله بود وآنكه ام البنين مادر عباس عليه السلام در ماتم او وبرادران اعيانى او بيرون مدينه در بقيع مىشد ودر ماتم ايشان چنان ندبه وگريه مىكرد كه هر كه از آنجا مىگذشت گريان مىگشت گريستن دوستان عجبى نيست مروان بن الحكم كه بزرگتر دشمنى بود خاندان نبوت را چون بر ام البنين عبور مىكرد از اثر گريهء او گريه مىكرد واين اشعار از ام البنين در مرثيه حضرت ابو الفضل عليه السلام وديگر پسرانش نقل شده ( يَا مَنْ رَأَى الْعَبَّاسَ كَرَّ عَلَى جَمَاهِيرِ النَّقَدِ ووَرَاه مِنْ أَبْنَاءِ حَيْدَرَ كُلُّ لَيْثٍ ذِي لَبَدٍ أُنْبِئْتُ أَنَّ ابْنِي أُصِيبَ بِرَأْسِه مَقْطُوعَ يَدٍ وَيْلِي عَلَى شِبْلِي أَمَالَ بِرَأْسِه ضَرْبُ الْعَمَدِ لَوْ كَانَ سَيْفُكَ فِي يَدِيْكَ لَمَا دَنَا مِنْه أَحَدٌ ) ولَهَا أَيْضا ( لا تَدْعُوِنِّي وَيْكِ أُمَّ الْبَنِينَ تُذَكِّرِينِي بِلِيُوثِ الْعَرِينِ كَانَتْ بَنُونَ لِي أُدْعَى بِهِمْ