رسول صلى الله عليه وآله در دهه آخر ماه رمضان رختخواب خود را جمع مىكرد وكمر خود را محكم مىبست براى عبادت ودر شب بيست وسوم اهل خود را بيدار مىكرد وآنها را كه خواب ربوده بود آب به صورتشان مىپاشيد ) وحضرت فاطمه صلوات الله عليها نمىگذاشت در اين شب احدى از اهلش بخوابد وعلاج مىفرمود خواب آنها را به كمى طعام ومهيا مىكرد آنها را براى احياء آن شب از روز يعنى امر مىفرمود كه روز را خواب واستراحت كنند كه شب خوابشان نبرد واحيا بدارند ومىفرمود كه محروم كسى است كه از خير امشب محروم بماند ( وروايت شده كه : حضرت صادق عليه السلام سخت مريض شده بود چون شب بيست وسوم ماه رمضان شد موالى خود را امر فرمود كه حركتش دادند به مسجد بردند وآن شب را در مسجد بود تا به صبح ) علامه مجلسى رحمة الله عليه فرموده كه هر مقدار قرآن كه ممكن باشد در اين شب بخواند ودعاهاى صحيفه كامله را بخواند خصوصا دعاى مكارم الاخلاق ودعاى توبه وروزهاى اين شبها را نيز بايد حرمت داشت وبه عبادت وتلاوت ودعا بسر آورد زيرا كه در احاديث معتبره وارد شده است كه روز قدر در فضيلت مثل شب قدر است

شب بيست وهفتم

شب آخر ماه

اول غسل

دوم زيارت امام حسين عليه السلام

سوم خواندن سوره انعام وكهف ويس وصد مرتبه

چهارم بخواند اين دعا را كه شيخ كلينى از حضرت صادق عليه السلام نقل كرده اللَّهُمَّ هَذَا شَهْرُ رَمَضَانَ

پنجم بخواند دعاى يا مدبر الامور

ششم وداع كند ماه رمضان را به دعاهاى وداع