و باز مرا چنين نعمت بخشيدى و من تو را چنان شكر كردم و پيوسته نعمتها و شكرگزارىها را بر مىشمارد . پس خداى تعالى گويد : بندهء من راست گفتى ، امّا تو كسى را كه به دست او نعمتم بر تو جارى گشته شكرگزار نبوده اى و همانا من بر خودم سوگند خورده‌ام كه شكر و سپاس بنده اى را كه بر او نعمت داده‌ام نپذيرم مگر آنكه شكرگزار سوق دهندهء آن نعمت باشد .
13 - [ پيامبر صلَّى الله عليه و آله فرمود ] : بهشت ، زمين كشتزارى است و كشت آن « سبحان الله و بحمده » است .
14 - امام صادق عليه السّلام فرمود : روز قيامت دو بندهء مؤمن براى حساب مىايستند كه هر دو اهل بهشتند ولى يكى در دنيا فقير بوده و ديگرى توانگر . فقير مىگويد : خدايا ! من براى چه بايستم ؟ به عزتت سوگند تو خود مىدانى كه نه مقامى به من دادى كه مسئول عدل و ظلم آن باشم و نه مالى عطا كردى كه از اداى حقّ آن بپرسى و روزيم به قدر كفايت بوده چنان كه خود دانى و مقدّر كرده بودى . خداى جلّ جلاله مىفرمايد : بنده‌ام راست مىگويد راهش را باز بگذاريد تا به بهشت رود . ديگرى مىماند و آنقدر عرق مىريزد كه اگر چهل شتر بنوشند بر ايشان كافى است سپس به بهشت مىرود . آن فقير از او پرسيد چه چيز تو را بازداشت ؟ گويد : طولانى بودن حساب ، هر چيزى كه پيش مىآوردند مرا نوميد مىكرد و مرا مىآمرزيدند و از چيز ديگر پرسش مىشدم تا خداوند مرا به رحمت خود فرا گرفت و مرا به توبه كاران ملحق گردانيد پس تو كيستى ؟ گويد : من همان فقيرم كه تا پاى حساب با تو بودم .
پس گويد : در اين مدت نعمتهاى الهى چقدر تو را تغيير داده [ كه نشناختمت ] .
15 - گفت : امير مؤمنان عليه السّلام از منبر بالا رفت ، پس حمد و ستايش خدا نمود ، سپس گفت : اى مردم ! گناهان سه دسته‌اند آنگاه خاموش ماند . حبّه عرنى بدو عرض كرد : اى امير مؤمنان ، برايم آن را تفسير فرما . فرمود : آن را ذكر نكردم مگر اينكه مىخواستم تفسير و بيان كنم اما برايم تنگى نفس عارض شد كه از سخن گفتن باز ماندم . آرى گناهان سه دسته‌اند : گناهى قابل بخشايش و گناهى غير قابل بخشايش و گناهى كه بر آن اميد و بيم داريم . گفته شد : اى امير مؤمنان عليه السّلام ! براى ما بيان نما ، فرمود : آرى ، امّا گناه قابل بخشايش ، خداوند در دنيا بنده اى را بر گناهش عقوبت مىكند پس خداوند عاليتر و كريمتر از آنست كه بنده اش را دو بار مجازات كند و اما آنكه بخشيده نمىشود ، ظلم ( مظالم ) بندگان است نسبت به يك ديگر . همانا خداى تبارك و تعالى هنگامى كه بر خلقش ظاهر گشت [ احسان كرد ] بر

95