ابليس ملعون بر او مىگذشت و مىگفت : براى چه كارى آفريده شده است ! پس امام معصوم عليه السّلام فرمود : ابليس گفت : اگر خدا مرا به سجدهء بر اين فرمان دهد ، او را نافرمانى كنم . فرمود : سپس روح در او دميده شد وقتى كه روح به مغز سرش رسيد عطسه كرد و گفت :
الحمد لله ، پس خداوند به او گفت : يرحمك الله ، خدا تو را رحمت كند . امام صادق عليه السّلام فرمود : پس رحمت الهى بر او پيشى گرفت . آنگاه خداوند تبارك و تعالى به فرشتگان گفت : بر آدم سجده كنيد پس بر او سجده كردند امّا ابليس آنچه از حسد را كه در قلبش بود خارج كرد و از سجده امتناع ورزيد . پس خداى عزّ و جلّ فرمود : « چه چيزى مانع تو از سجده كردن شد آنگاه كه به تو فرمان دادم » گفت : « من از او بهتر هستم مرا از آتش آفريده اى و او را از گل ! » امام صادق عليه السّلام فرمود : اولين كسى كه قياس كرد ابليس بود و تكبّر ورزيد و تكبّر اولين معصيتى است كه به آن از خداوند نافرمانى شده ، فرمود : پس ابليس گفت : پروردگارا ! مرا از سجده بر آدم معاف بدار و من تو را چنان عبادت كنم كه هيچ فرشتهء مقرّب يا پيامبر مرسلى تو را عبادت نكرده باشد . پس خدا گفت : مرا به عبادت تو نيازى نيست ، من مىخواهم عبادت شوم آن طور كه خود مىخواهم نه آن گونه كه تو مىخواهى پس از سجده كردن امتناع كرد و خداى تبارك و تعالى فرمود : « از آن بيرون برو كه تو رانده شده اى و لعنت من بر توست تا روز جزا » ابليس گفت : پروردگارا ! چگونه است ، حال آنكه تو عادلى و ظلم نمىكنى پس ثواب عمل من باطل شد ؟ گفت : نه امّا از من هر چه مىخواهى از امر دنيا بخواه تا در برابر ثواب عملت به تو عطا كنم . پس اولين خواهش او ، بقايش تا روز جزا بود . پس خدا فرمود : همانا به تو عطا كردم گفت : مرا بر فرزندان آدم چيره گردان گفت : تو را چيره گرداندم . گفت : مرا در آنان جارى ساز همچون جريان خون در رگها . گفت : تو را جارى ساختم . گفت : براى آنان فرزندى متولد نشود مگر آنكه براى من دو فرزند متولد شود و آنان را ببينم و آنان مرا نبينند و به هر صورتى خواستم بر آنان نمايان شوم . فرمود : به تو عطا كردم . گفت : پروردگارا ! بر من بيفزاى . فرمود : سينه هايشان را اقامتگاه تو و فرزندانت قرار دادم . گفت : خدايا مرا كافى است . در اين هنگام ابليس گفت : « به عزتت سوگند ، تمامى آنان را گمراه مىسازم مگر بندگان مخلصت را » « سپس از روبرويشان و از پشت سرشان و از طرف راست و چپشان خواهم آمد و بيشتر آنان را شاكر و سپاسگزار نمىيابى » 5 - از امام صادق عليه السّلام در مورد بهشت آدم پرسيدم ، فرمود : بهشتى از بهشتهاى دنيا بود كه خورشيد و ماه بر آن مىتابيد و اگر از بهشتهاى جاودان بود هرگز از آن خارج نمىگشت .

121