باز مىفرمايد : « آيا آن كس كه به سوى حقّ فرا مىخواند سزاوارتر است مورد پيروى قرار گيرد يا كسى كه خود راه را نمىيابد مگر اينكه هدايت شود ؟ شما را چه شده ، چگونه قضاوت مىكنيد » . ؟ [1] و در ميان امّتى كه شرم دارد و اهل بهتان نيست و از دروغ و نادرستى كناره مىگيرد و دشمنى نمىورزد ، اختلافى در اين نيست كه وصىّ رسول خدا صلَّى الله عليه و آله امير المؤمنين در هر كار پيچيده و مشكلى اصحاب را راهنمائى مىكرد و آنان او را به سوى حقّ رهبرى نمىكردند بلكه تنها او بود كه ايشان را هدايت مىكرد نه كس ديگر و همواره به وجود او نياز بود ، و او از همهء آنان بىنياز ؛ جمله دانش را او ( به ايشان ) مىآموخت ، و آنان چيزى به او ياد نمىدادند ، با اين حال با فاطمه عليها السّلام ، دختر پيامبر چنان كردند كه او را واداشت به اينكه ( وصيّت كند ) شبانه دفن شود و جز كسانى كه خود نام برد ديگر هيچ كس از امّت پدرش بر او نماز نخواند .
اگر در اسلام هيچ مصيبتى رخ نمىداد و هيچ كار زشت بلكه ننگينى بر دامن مسلمانان نبود و هيچ حجّتى براى مخالف دين اسلام باقى نمىماند جز آنچه به فاطمه عليها السّلام رسيد تا جايى كه نسبت به امّت پدرش خشمگينانه درگذشت و او را بر آن داشت تا وصيّت كند

[1] يونس : 35 .

72