مصاحبت و رفاقت در همگامى با او با ستمكاريى كه از آن ياد شده چه كسى است ؟ سپس گويد : « همانا او مرا از ذكر گمراه كرد بعد از آنكه آن بر من عرضه شد » [1] يعنى پس از در آمدن به اسلام و اقرار بدان ، و اين ذكر كه دوستش او را پس از برخوردار بودن از آن ، نسبت بدان گمراه كرده كدام است ؟ آيا آن ذكر عبارت از قرآن و عترت نيست كه مردم به كمك و پشتيبانى يك ديگر بر آنان ستم روا داشتند و آن دو را كنار گذاشتند و خداى تعالى رسول خود را « ذكر » ناميده و فرموده : « به تحقيق خداوند به سوى شما » ذكر « كه آن رسول است ، فرو فرستاده » [2] و باز فرموده : « اگر نمىدانيد از اهل ذكر بپرسيد » . [3] در اينجا « ذكر » چه كسى جز رسول خدا صلَّى الله عليه و آله است ، و اهل « ذكر » به اين ترتيب چه كسانى جز اهل بيت پيامبر كه جايگاه علمند مىتواند باشد ؟ سپس خداى عزّ و جلّ مىفرمايد : « شيطان براى آدمى همواره خذلانآور است » پس همصحبتى دوستش را همصحبتى با شيطان قلمداد كرد - همان دوستى كه او را در دنيا از « ذكر » گمراه كرد و روز قيامت خوار گردانيد و دوستيش او را سودى نخواهد داشت ، و رفاقتش آنگاه كه هر يك از ديگرى دورى مىجويد رفاقت شيطان است ، سپس خداى عزّ و جلّ به حكايت از آنچه پيامبر صلَّى الله عليه و آله در روز قيامت مىگويد ، مىفرمايد : « رسول گويد پروردگارا قوم

[1] الفرقان : 33 .
[2] الطلاق : 10 .
[3] الأنبياء : 7 .

69