پس كدام امر روشنتر و كدام راه گشوده تر از آن راه است كه امامان عليهم السّلام در بارهء اين غيبت بدان رهنمون گشته‌اند و پيش پاى شيعه خود قرار داده‌اند تا با حال تسليم ( بدون چون و چرا ) و بدون معارضه و اشكال و ترديد آن را بپيمايند ، آيا با وجود اين روشنگرى كه در امر غيبت شده است باز رواست كه شكَّى واقع شود ؟ و روشنتر از اين ، در آشكار بودن حقّ براى صاحب غيبت و شيعهء او عبارت است از اين روايات : 26 - ابو الهيثم ميثمى از امام صادق عليه السّلام روايت مىكند كه آن حضرت فرمود :
« هر گاه سه نام : محمّد و علىّ و حسن به دنبال هم آمدند چهارمين آنان قائم آنان خواهد بود » . 27 - محمّد بن أبى يعقوب بلخىّ گويد : شنيدم كه امام رضا عليه السّلام فرمود : « شما در آتيهء نزديك به چيزى هر چه شديدتر و بزرگتر آزمايش خواهيد شد ، به طفلى در شكم مادر خود ، و كودكى شيرخوار امتحان خواهيد شد تا آنكه گفته شود از ديده ها پنهان شد و مرد ، و بگويند : ديگر امامى نيست ، در حالى كه رسول خدا صلَّى الله عليه و آله غايب شد و باز غايب شد و غايب شد ( يك بار در غار حرا و يك بار در شعب ابى طالب خانه عبد الله بن ارقم و يك بار هم در غار ثور ) ، و اين هم من كه به مرگ خواهم مرد » ( يعنى او من نخواهد بود

256