و نيز به اين گفته او كه : « بدون شك مدّتى از روزگار شما غيبت خواهد نمود و حتما او گمنام و پنهان خواهد شد تا آنكه گفته شود : او مرده است ؟ هلاك شده ؟ در كدام سرزمين راه مىپيمايد ؟ و بىترديد ديدگان مؤمنان بر او خواهد گريست و همچون واژگون شدن كشتى در امواج دريا حتما زير و رو خواهند شد » منظور آن حضرت عليه السّلام از اين سخنان همان مشكلاتى است كه براى شيعه در امواج فتنه هاى گمراه كنندهء هولناك رخ مىدهد و نيز آنچه از مذاهب باطل و متحيّر و سرگردان كه از شيعه جدا و گروه گروه مىشود و آن پرچمها كه برافراشته مىشود و اشتباه انگيز است يعنى متعلَّق به مدّعيان امامت از تبار أبى طالب و آن كسانى است كه از بين ايشان بخاطر رياستطلبى در هر زمان خروج مىكنند ، پس آن حضرت نمىفرمايد اشتباه انگيز ، مگر براى خاطر كسانى كه از اين خاندان ( ابي طالب ) هستند ، از آنان كه چيزى از امامت را ادّعا مىكند كه داراى آن نيست ( مدّعى امامت است بدون اينكه امام باشد ) و براى او مقرّر نشده و بواسطهء همين نسبش امر او بر مردم مشتبه مىگردد ، و سست مذهبان از شيعه و ديگران گمان مىبرند كه آنان بر حقّاند نظر به اينكه از خاندان حقّ و راستى و درستىاند ، در حالى كه چنين نيست زيرا خداى عزّ و جلّ اين امر را - كه بر سرش كسانى از آنها كه اهلش نبودند تلف شدند كه همه از اهل بيت بودند و به نافرمانى خدا اين امر را طلب كردند ، هم خود هلاك شدند و هم پيروان آنها تلف شدند به گمان اينكه اينان اهليّت

215