گفت ، اكنون پس از گواهى كتاب خداى عزّ و جلّ و روايت شيعه از پيامبر و امامانش و روايت اهل سنّت از رجال خود و همچنين گواهى كتب پيشينه و اهل آن كتاب بر صحّت وجود امامان دوازده گانه ، ديگر براى پژوهندهء هدايت و يا طالب حقيقت ، و يا ستيزه جوى معاند و منكر چه حجّتى واجب آيد و چه دليلى است كه بايد آشكار شود و چه حقّى لازم آيد . مسلَّما همين مقدار كافى و قانعكننده و عبرت خيز و دليل و برهان است براى كسى كه خدا او را به فروغ خويش رهنمون گشته و او را به دين خود كه مورد خشنودى اوست راهنمائى كرده و اولياى خود را بدان گرامى داشته و بر دشمنان خود حرام كرده به جهت دشمنى آنان با كسى كه خدا او را برگزيده و مقدّم داشتن هر كس هواى خويش را و قرار دادن عقل و درك خود را به عنوان پيشوا و راهنما و مرشد ( براى خود ) ، در برابر امامان راهنما همان كسانى كه خداوند در كتاب خود خطاب به پيامبر از آنان ياد كرده مىفرمايد : « تو فقط هشداردهنده و ترساننده هستى و براى هر قومى راهنمائى وجود دارد » همانا : هر روزگار را پيشوائى است كه خداوند هر كس را كه از او پيروى كند و به او اقتدا نمايد به وسيلهء همان پيشوا هدايت مىكند البتّه نه آن كسى را كه با او مخالفت ورزد و او را انكار كند و تكيه بر عقل خود و نظر شخصى و قياس خويش نمايد ، كه او به همانها واگذاشته شود ، چون خود ، آنها را ترجيح داده است . اميد است خداوند ما را چنان بدارد كه انجام دهندهء آنچه مورد خشنودى خاطر اوست باشيم و به حجّتهاى او

155