علىّ عليه السّلام در صفّين حضور يافته بودند گفتند : ما بخش زيادى از آنچه را فرمودى به ياد داريم ولى همهء آن را به خاطر نداريم ، و اين دوازده نفر افراد برگزيده و با فضيلت ما هستند ، علىّ عليه السّلام فرمود : راست مىگوئيد ، همهء مردم در خاطر نگه نمىدارند ( با حافظه نيستند ) پاره اى از آنان از اين حيث بر ديگرى برترى دارد .
بعد چهار نفر از آن دوازده نفر يعنى : أبو الهيثم بن التّيّهان و أبو أيوب و عمّار و خزيمة بن - ثابت ذو الشّهادتين به پا خاستند و گفتند : ما شهادت مىدهيم كه فرمايش آن روز رسول خدا صلَّى الله عليه و آله را به خاطر سپرده‌ايم ، به خدا قسم كه او به پا ايستاده بود و على نيز در كنار او ايستاده بود و در اين حال رسول خدا صلَّى الله عليه و آله مىفرمود : اى مردم به راستى كه خداوند مرا امر فرموده تا امامى بر شما بگمارم كه وصىّ من در ميان شما باشد و پس از من جانشينم باشد در ميان اهل بيتم و امّتم و آن كس باشد كه خداوند اطاعت او را در كتاب خود بر مؤمنان واجب ساخته و در آن شما را به ولايت او امر فرموده . من عرض كردم : از زخم - زبان منافقان و تكذيب آنان بيمناكم ، پس مرا تهديد فرمود كه حتما آن را ابلاغ كنم و گر نه مرا كيفر خواهد كرد . اى مردم همانا خداى عزّ و جلّ در كتاب خويش شما را به نماز امر فرموده و من آن را براى شما بيان كرده‌ام و روش آن را به شما آموخته‌ام و همچنين

103