10 - سيد احمد بن محمد علوى .
11 - سيد نجم الدين محمد بن موسوى .
12 - شيخ محمد بن بشير . [1] ابن طاووس با آنكه در علم فقه درياى مواجى بود و به دقايق آن علم آگاه بود ولى در آن رشته جز يك كتاب تأليف نكرد و در اوائل اجازات خويش آورده است كه :
من در علم فقه بر تأليف كتاب « غياث الورى » كه در بيان قضاء صلات از اموات است ، اختصار نمودم و هرگز در پى تقرير سؤال و جواب و مسائل آن علم نگرديدم زيرا در مسائل فقهى به قدرى اختلاف آراء زياد است كه تحقيق صواب از خطا و تميز حق از باطل در نهايت اشكال است .
لاجرم صلاح دنيا و آخرت خود را در آن ديدم كه از فتوى در احكام شرعى خوددارى نمايم و خود را از خطر اين آيهء شريفه كه خطاب به حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم است حفظ كنم :
* ( لَوْ تَقَوَّلَ عَلَينا بَعْضَ الأقاوِيلِ لأَخَذْنا مِنْهُ بِالْيمِينِ ) * « يعنى : اگر پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم بعضى سخنان بر ما به دروغ نسبت دهد ، دست راست او را گرفته ، قطع كنيم . » اينك خود را در پناه لطف و عنايت الهى از هر خطر محفوظ مىدانم و هر گاه در فقه تأليفى مىكردم هرگز خويشتن را از آن خطر در امان نمىدانستم ، زيرا احتمال داشت كه در بيان فتاوا راه خطا پيموده باشم در نتيجه مسلمانان به غير ما انزل الله عمل كرده باشند و بدين وسيله نقصى در ورع من پديد آيد ،

[1] - مقدمه كشف المحجة .

12