< فهرس الموضوعات > 371 < / فهرس الموضوعات > 371 و فرمود ( ع ) : روزى بر دو گونه است : يكى آنكه تو در طلبش هستى و يكى آنكه او در طلب توست و اگر تو به سوى او نروى او به سوى تو خواهد آمد . پس ، اندوه سال خود را بر اندوه روز خود بار مكن كه هر روز ، هر چه تو را روزى مقرر كرده‌اند ، كفايت كند . اگر آن سال از عمر تو باشد ، خداى تعالى در هر روز كه مىآيد ، آنچه قسمت تو ساخته به تو عطا خواهد كرد . و اگر آن سال از عمر تو نباشد پس چرا بايد اندوه چيزى را بخورى كه از آن تو نيست در آنچه روزى توست هيچ خواهنده اى بر تو پيشى نگيرد و هيچ غلبه كننده اى بر تو غالب نشود و آنچه براى تو مقدر شده ، در رسيدن به تو ، درنگ نكند . رضى گويد : اين سخن پيش از اين در اين باب آمده است ، ولى در اينجا واضحتر و مشروحتر بيان شده . از آن رو آن را دوباره آورديم ، آنسان ، كه در آغاز كتاب مقرر داشته بوديم .
< فهرس الموضوعات > 372 < / فهرس الموضوعات > 372 و فرمود ( ع ) : چه بسا كسانى كه آمدن روز را ببينند ، ولى رفتنش را نبينند و ديگران در آغاز شب بر او رشك برند و در پايان شب ، سوگواران بر او بگريند .
< فهرس الموضوعات > 373 < / فهرس الموضوعات > 373 و فرمود ( ع ) : سخن در بند توست ، تا آن را بر زبان نياورده اى ، چون بر زبانش آورى تو به بند او در آمده اى . پس ، همچنان كه ، زر و سيمت را حفظ مىكنى ، زبانت را هم حفظ كن ، زيرا چه بسا يك كلمه كه نعمتى را سلب كند و محنتى را فراخواند .

989