نام کتاب : نهج البلاغة ( فارسي ) نویسنده : خطب الإمام علي ( ع ) جلد : 1 صفحه : 923
< فهرس الموضوعات > 5 < / فهرس الموضوعات > 5 و در حديثى از آن حضرت ( ع ) آمده است : ايمان آشكار مىشود به صورت « لمظه » اى در دل ، هر چه ايمان بيشتر شود ، اين لمظه بزرگتر گردد . « لمظه » مثل نقطه اى است سفيد و از اين معنى است « فرس المظ » هنگامى كه بر پوزه اش سفيدى باشد . < فهرس الموضوعات > 6 < / فهرس الموضوعات > 6 و در حديثى از آن حضرت ( ع ) آمده است : هرگاه كسى را « دين الظنون » باشد ، بايد هنگامى كه آن را مىستاند زكاتش را بده . « الظنون » دينى است كه صاحب آن نمىداند آن را از بدهكار گرفته است يا نه ولى به آن گمان دارد . گاه اميدوار است به گرفتن آن و گاه نااميد از ستاندنش و اين از فصيحترين سخنان است . همچنين است ، هر كارى كه تو آن را مىطلبى و نمىدانى به آن خواهى رسيد ، يا نه . اين را هم ظنون گويند . و در اين معنى است قول اعشى [1] : < شعر > ما يجعل الجدّ الظنون الذى جنب صوب اللَّجب الماطر مثل الفراتى اذا ما طما يقذف بالبوصى و الماهر < / شعر > « چه نسبت است چاهى را كه ندانى در آن آب هست يا نه ، دور از ريزش پر صداى باران با رودى ، كه چون طغيان كند ، كشتى و شناگر را از پاى در آورد » « الجدّ » به معنى چاه است و « الظنون » چاهى است كه ندانى در آن آب هست يا نه .