از اين نامه به خدا سوگند ، اگر با ايشان روبرو شوم ، من تنها باشم و آنها روى زمين را پر كنند ، نه باك دارم و نه هراس ، زيرا به آن گمراهيى كه آنان در آن غرقه‌اند و آن هدايتى كه خود بدان آراسته‌ام ، نيك آگاهم . و از جانب پروردگارم با يقين همراهم . من به ديدار خداوند و ثواب نيكويى كه مرا ارزانى دارد ، اميد بسته‌ام و منتظر آن هستم . ولى اندوه من از اين است كه مشتى بيخردان و تبهكاران اين امت [1] حكومت را به دست گيرند و مال خدا را ميان خود دست به دست گردانند و بندگان خدا را به خدمت گيرند و با نيكان در پيكار شوند و فاسقان را ياران خود سازند . از آنان كسى است [2] كه در ميان شما حرام مىنوشد ، حتى بر او حد اسلام جارى شده و كسى است كه تا اندك مالى نستد به اسلام نگرويد . اگر نه از حكومت اينان بر شما بيم داشتم ، هرگز شما را بر نمىانگيختم و سرزنش نمىكردم و فرا نمىخواندم و تحريضتان نمىنمودم ، بلكه تا سر بر مىتافتيد يا سستى به خرج مىداديد ، رهايتان مىكردم . آيا نمىبينيد سرزمينهايى را كه در تصرف داشتيد ، نقصان يافته و شهرهايتان ، يك يك ، فتح مىشود و كشورهايتان از دست مىرود و بلادتان مورد حمله و هجوم دشمن قرار گرفته است . روى به رزم دشمنانتان نهيد . خدايتان بيامرزد . در خانه‌ها درنگ مكنيد كه به ستم گرفتار خواهيد شد و به خوارى خواهيد افتاد و نصيبتان اندك خواهد شد . مردان سلحشور همواره بيدارند كه هر كه خود به خواب رود ، دشمنش به خواب نرفته است . والسلام .

[1] . يعنى ، لشكر معاويه .
[2] . مراد ، وليد بن عقبه بن ابى معيط است كه از سوى عثمان حكومت بصره داشت .

765