< فهرس الموضوعات > 192 سخنى از آن حضرت ( ع ) < / فهرس الموضوعات > 192 سخنى از آن حضرت ( ع ) اى مردم ، در راه هدايت ، اگر رهروانش اندكاند ، وحشت مكنيد . زيرا مردم همه بر سفره اى نشسته‌اند ، كه اندكى سير كند و گرسنگى دراز در پى دارد . اى مردم ، خشنودى نمودن از كارى و ناخشنودى نمودن از كارى پاداش و كيفر را فراگير كند .
ماده شتر قوم ثمود را يك تن كشت ولى عذاب همه را در برگرفت ، زيرا همه از كشتن آن خشنود بودند . خداى تعالى فرمايد : « آن را كشتند و همه پشيمان شدند » [1] زمانى نگذشت كه زمينشان صدا كرد و فرو رفت ، چونان صداى گاو آهن تفته در زمين نرم . اى مردم ، هر كه در راه روشن و آشكار رود به آب رسد و هر كه از آن تخلَّف جويد در بيابان سرگردان بماند .
< فهرس الموضوعات > 193 سخنى از آن حضرت ( ع ) < / فهرس الموضوعات > 193 سخنى از آن حضرت ( ع ) اين سخن از آن حضرت روايت شده كه هنگام به خاك سپردن سيدهء زنان ، فاطمه ( عليهما السلام ) بر سر قبر رسول اللَّه ( ص ) ، چنانكه گويى با او راز مىگويد ، بيان داشته است . سلام بر تو ، اى پيامبر خدا . سلام من و دخترت كه اكنون در كنار تو فرود آمده و چه زود به تو پيوست . اى رسول خدا ، بر مرگ دخت برگزيدهء تو ، شكيبايى من اندك است و طاقت و توانم از دست رفته ولى مرا ، كه اندوه عظيم فرقت تو را ديده‌ام و رنج مصيبت تو را چشيده‌ام ، جاى شكيبايى است . من خود تو را به دست خود در قبر خواباندم و هنگامى كه سر بر سينهء من داشتى ، جان به جان آفرين تسليم نمودى .

[1] . سورهء آيهء شعراء ، آيهء 157 .

471