( صلى اللَّه عليه و آله ) آنان را به سبب گناهى كه مرتكب شده بودند ، مواخذه كرد و حدّ خدا را بر ايشان جارى ساخت ولى از سهمى ، كه اسلام برايشان معين كرده بود منعشان ننمود و نامشان از ميان مسلمانان نزدود . شما بدترين مردم هستيد ، از كسانى كه شيطان به هر سو كه خواهد آنان را مىكشاند و گمراه و سرگردان مىسازد . بزودى دو گروه به سبب من هلاك شوند .
يكى ، دوستى كه در دوستى من افراط كند و اين دوستى او را از راه حق دور سازد و ديگر ، دشمنى كه در دشمنى من افراط كند و دشمنى با من او را از راه حق دور سازد . بهترين مردم كسانى هستند كه راه ميانه را برگزيدند ، پس همراه آنان باشيد ، همراه جماعت بزرگتر . [1] زيرا دست خدا با جماعت است و از تفرقه حذر كنيد ، زيرا كسانى كه از جماعت كنارى مىگيرند طعمهء شيطاناند مانند گوسفندى كه از گله جدا مىافتد و گرگ او را بر مىدرد . آگاه باشيد ، هر كه مردم را به اين شعار [2] دعوت كند ، بكشيدش اگر چه زير اين عمامه باشد . آن دو حكم به داورى پرداختند تا آنچه را كه قرآن زنده داشته است زنده دارند و آنچه را ميرانيده است بميرانند . زنده داشتن قرآن ، گرد آمدن است بر آنچه حكم كرده و ميراندن قرآن ، جدا شدن از احكام آن است . اگر قرآن ما را به جانب ايشان كشاند ، از ايشان پيروى مىكنيم و اگر آنان را به جانب ما كشاند ، بايد كه از ما پيروى كنند . اى نابكاران ، من كار بدى نكرده‌ام و شما را در كارتان فريب نداده‌ام و به اشتباه نينداخته‌ام . بزرگان شما دو مرد را برگزيدند و ما از آن دو پيمان گرفتيم كه از قرآن تجاوز نكنند ، ولى ، آن دو گمراه شدند و حقيقت را ، با آنكه به چشم مىديدند ، رها كردند . ميلشان به ستم بود و به ستم گراييدند . ما پيش از آن كه رأى ناصواب خود را آشكار كنند و حكمى ظالمانه دهند از ايشان پيمان گرفته بوديم كه در حكميت حق و عدالت را رعايت كنند .

[1] . كه با امام ( ع ) بودند و خوارج در اقليت بودند .
[2] . شعار جدايى از گروهى كه بر حق هستند .

295