خداى تعالى روزيها را مقدّر ساخت . بعضى را فراوان و بعضى را اندك .
در كار برخى گشايش داد و بر برخى تنگ گرفت . و تقسيم از روى عدالت بود . تا هر كه را كه بخواهد ، در سختى و آسانى بيازمايد و توانگر و مستمند را در شكرگزارى و شكيبايى امتحان كند . آن گاه آنان را ، كه فراخ روزى كرده بود ، به فقر مبتلا نمود و بر آنان كه تندرستى بخشيده بود ، آفات و بيماريها برگماشت و شادمانان را غصه‌هاى گلوگير داد و مدت عمر هر كس مقرر فرمود . برخى را عمر دراز داد و برخى را زندگى كوتاه . برخى را پيش داشت و برخى را واپس انداخت . موجبات مرگ را فراهم نمود . مرگ ، عمرها را به پايان رسانيد و رشته‌هاى زندگى را بگسست . خداوندى كه داناست به هر رازى كه رازدارانش در دل نهان داشته‌اند و به نجواى آنان كه آهسته در گوشهاى يكديگر سخن مىگويند و به هر گمان كه در خاطرى نهفته است و به هر تصميم كه از روى يقين گرفته شود و به هر نگاه دزديده و به هر چه در سويداى دلها پنهان است و به هر ناديده كه در پرده‌ها مستور است و به سخنانى كه گوشها دزديده مىشنوند و به سوراخهايى كه موران ضعيف به تابستانها و حشرات و گزندگان به زمستانها در آنها جاى گيرند و به فرياد و فغان زنان فرزند مرده و به صداى نرم پايها و به درون غلاف شكوفه‌ها كه ميوه در آنها نهان است و به كنام وحوش در درون غارهاى كوهستانها و دره‌ها و به جاى پنهانشدن پشه گان ميان ساقه‌ها و پوست درختان و به آنجا كه برگها از شاخه‌ها مىرويند و به جايهايى كه نطفه‌ها از صلبها در آنها مىريزند و به ابرهايى كه بالا گرفته‌اند و به آنجا كه به هم در پيوسته‌اند و به ريزش قطره‌هاى باران از ابرهاى متراكم و به هر خاك و خاشاك كه گردبادها به دامنهاى خود در زمين مىپراكنند و به آنچه بارانها با سيلهاى خود ، با خود ببرند و نابود كنند .

201