بر آن حضرت داخل شده و سلام كرده و محضرش عرض كردم :
فدايت شوم : همه گروه از مردم حضرت حسين عليه السّلام را زيارت مىكنند ، چه كسانى كه به اين امر عرفان و شناخت دارند ( امر ولايت ) و چه آنان كه منكر آن مىباشند و نيز زنان سوار مراكب شده و به زيارت آن حضرت مىروند و اين زيارتها در حالى واقع مىشود كه زيارتكنندگان مشهور و مشخص شده‌اند كه از دوستان اين خاندان هستند و من چون اين شهرت را در خارج حسّ كرده و لمس نمودم از رفتن به زيارت خوددارى نمودم ، وظيفه در اينجا چيست ؟
راوى مىگويد :
امام عليه السّلام مكث طولانى نموده و جواب من را ندادند سپس روى مبارك به من نموده و فرمودند : اى عراقى اگر آنها خود را آشكار و مشهور نمودند تو خود را مشهور نساز به خدا قسم هيچ كسى به زيارت حضرت امام حسين عليه السّلام نمىآيد در حالى كه عارف به حق آن جناب باشد مگر آنكه حق تعالى گناهان گذشته و آينده اش را مىآمرزد . حديث پانزدهم ترجمه :
حسين بن محمّد بن عامر ، از معلَّى بن محمّد ، از ابى داود و مسترق ، از برخى اصحاب ، از مثنى حنّاط ، از ابى الحسن اول ( حضرت موسى بن جعفر ) عليهما السّلام ، وى

459