باب چهل و چهارم ثواب كسى كه به زيارت حضرت امام حسين عليه السّلام رفته يا ديگرى را به زيارت آن حضرت بفرستد حديث اوّل ترجمه :
محمّد بن عبد الله بن جعفر حميرى ، از پدرش ، از على بن محمّد بن سالم ، از محمّد بن خالد ، از عبد الله بن حماد بصرى از عبد الله بن عبد الرحمن اصمّ از محمّد بصرىّ ، از حضرت ابى عبد الله عليه السّلام نقل كرده وى مىگويد :
امام صادق عليه السّلام فرمودند : از پدرم شنيدم به يكى از دوستانشان كه از زيارت ( مقصود زيارت قبر امام حسين عليه السّلام است ) سؤال كرده بود مىفرمودند :
چه كسى را زيارت مىكنى و چه كسى را با اين زيارت اراده مىنمائى ؟ يعنى با اين زيارت قصد تقرّب به چه كسى را دارى ؟ عرض كرد :
مراد و مقصودم خداوند تبارك و تعالى است ، يعنى قصدم تقرّب به خدا مىباشد .
حضرت فرمودند :
كسى كه بدنبال زيارت يك نماز خوانده و با اين نماز قصد تقرّب به خدا را داشته باشد در روزى كه خدا را ملاقات مىكند بر او نورى احاطه كرده باشد كه تمام اشيائى كه او را مىبينند صرفا نور مشاهده نمايند و خداوند متعال زوّار قبر مطهّر امام حسين عليه السّلام را مورد اكرام قرار داده و آتش جهنّم را از رسيدن به آنها باز مىدارد ، و زائر در نزد حوض كوثر مقامى بسيار مرتفع و مرتبه اى لا يتناهى دارد و امير المؤمنين عليه السّلام كه در كنار حوض ايستاده‌اند با او مصافحه كرده و وى را از آب سيراب مىفرمايد و احدى در وارد شدن بر حوض بر وى سبقت نمىگيرد مگر پس از او و سيراب شدن او و پس از سيراب گشتن به جايگاهش در بهشت برگشته در حالى كه فرشته اى از جانب امير المؤمنين عليه السّلام با او بوده كه به صراط امر

399