باب سى و سوّم ثواب كسى كه بواسطه گفتن شعر در مصيبت حضرت امام حسين عليه السّلام گريه كند و ديگران را بگرياند حديث اوّل ترجمه :
ابو العباس قرشى ، از محمّد بن الحسين بن ابى الخطَّاب ، از محمّد بن اسماعيل ، از صالح بن عقبه ، از ابى هارون مكفوف نقل كرده كه وى گفت :
حضرت ابو عبد الله عليه السّلام فرمودند :
اى ابا هارون آيا شعرى در مصيبت امام حسين عليه السّلام برايم مىخوانى ؟
ابا هارون مىگويد : پس براى آن حضرت شعرى خواندم و آن جناب گريست .
سپس فرمودند :
همان طورى كه پيش خود شعر و مرثيه مىخوانيد برايم بخوان يعنى با رقّت و لطافت ، ابا هارون مىگويد :
پس اين بيت را براى آن جناب با رقّت و لطافت خواندم :
< شعر > امرر على جدث الحسين فقل لاعظمه الزّكية < / شعر > يعنى : گذر كن بر قبر حضرت حسين بن على عليهما السّلام ، پس به استخوانهاى پاك و مطهّرش بگو .
ابا هارون مىگويد : امام عليه السّلام گريست ، سپس فرمود : بيشتر برايم بخوان .
پس قصيده ديگر براى حضرتش خواندم .
ابا هارون مىگويد : امام عليه السّلام گريستند و صداى گريه اهل منزل را از پشت پرده شنيدم .
سپس ابا هارون مىگويد : وقتى از خواندن فارغ شدم حضرت به من فرمودند :

338