حديث ششم ترجمه :
محمّد بن عبد الله بن جعفر حميرى ، از پدرش ، از على بن محمّد بن سالم ، از محمّد بن خالد ، از عبد الله بن حمّاد بصرى ، از عبد الله بن عبد الرحمن اصم ، از مسمع بن عبد الملك كردين بصرى نقل كرده كه وى گفت :
حضرت ابو عبد الله عليه السّلام به من فرمودند :
اى مسمع تو از اهل عراق هستى ، آيا به زيارت قبر حسين عليه السّلام مىروى ؟
عرض كردم : خير ، من نزد اهل بصره مردى مشهور هستم و نزد ما كسانى هستند كه خواسته اين خليفه را طالب بوده و دشمنان ما از گروه ناصبىها و غير ايشان بسيار بوده و من در امان نيستم از اينكه حال من را نزد پسر سليمان گزارش كنند .
در نتيجه او با من كارى كند كه عبرت ديگران گردد لذا احتياط كرده و به زيارت آن حضرت نمىروم .
حضرت به من فرمودند :
آيا ياد مىكنى مصائبى را كه براى آن جناب فراهم كرده و آزار و اذيتهائى كه به حضرتش روا داشتند ؟
عرض كردم : بلى .
حضرت فرمودند :
آيا به جزع و فزع مىآئى ؟
عرض كردم : بلى به خدا قسم و بخاطر ياد كردن مصائب آن بزرگوار چنان غمگين و حزين مىشوم كه اهل و عيالم اثر آن را در من مشاهده مىكنند و چنان حالم دگرگون مىشود كه از خوردن طعام و غذا امتناع نموده و بوضوح علائم حزن و اندوه در صورتم نمايان مىگردد .
حضرت فرمودند :
خدا رحمت كند اشگهاى تو را ( يعنى خدا بواسطه اين اشگها تو را رحمت

329