حديث شانزدهم ترجمه :
از پدرم و على بن الحسين از سعد بن عبد الله ، از احمد بن محمّد ، از برقى ( محمّد بن خالد ) ، از عبد العظيم بن عبد الله الحسنى ، از حسن بن الحكم النخعى ، از كثير بن شهاب حارثى ، وى گفت :
هنگامى كه محضر مبارك امير المؤمنين عليه السّلام در رحبه نشسته بوديم ، در اين وقت حضرت حسين عليه السّلام بر آن جناب وارد گشت ، امير المؤمنين چنان خنديدند كه دندانهاى عقل آن جناب ظاهر گرديد سپس فرمودند :
خداوند متعال در قرآن كريم قومى را ياد كرده و مىفرمايد :
* ( فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَالأَرْضُ وَما كانُوا مُنْظَرِينَ ) * قسم به كسى كه حبّه را شكافت و بنده را آفريد اين ( يعنى حضرت حسين عليه السّلام ) را البته خواهند كشت و قطعا آسمان و زمين بر او مىگريند . حديث هفدهم ترجمه :
پدرم رحمة الله عليه از سعد بن عبد الله ، از احمد بن محمّد ، از برقى ، از

296