حديث دوّم ترجمه :
محمّد بن جعفر رزّاز ، از محمّد بن الحسين ، از حكم بن مسكين ، از داود بن عيسى انصارى ، از محمّد بن عبد الرّحمن بن ابى ليلى ، از ابراهيم نخعى نقل كرده كه وى گفت :
امير المؤمنين عليه السّلام بيرون آمده و در مسجد نزول اجلال فرموده و اصحاب و ياران دور آن حضرت حلقه زدند در اين هنگام حضرت حسين عليه السّلام تشريف آوردند تا رسيدند مقابل امير المؤمنين عليه السّلام و آنجا ايستادند ، امير المؤمنين عليه السّلام دست مبارك بر سر ايشان نهاده و فرمودند :
پسرم ، خداوند متعال اقوام و طوائفى را بوسيله قرآن تقبيح نموده و مورد سرزنش و ملامت قرار داده و حضرت فرموده است :
* ( فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَالأَرْضُ وَما كانُوا مُنْظَرِينَ ) * به خدا قسم حتما پس از من تو را خواهند كشت سپس آسمان و زمين بر تو گريه خواهند نمود . ترجمه :
پدرم ، از سعد بن عبد الله از محمّد بن حسين بن ابى الخطَّاب به اسنادش مثل و نظير همين حديث را نقل نموده است .

284