ما ايشان را دعاء نمايند و اين خود بشارتى است از ما به ايشان و وقتى از زيارت برگشتند با بالهايتان ايشان را نوازش كنيد ، بطورى كه شما را حسّ و درك نمايند و ما ايشان را به امانت نزد شما مىسپاريم و اميد است كه اين ودائع ضايع و تباه نشوند .
و اگر خير و بركتى كه در زيارت آن جناب است مردم مىدانستند قطعا و به طور حتم در نائل شدن به زيارت آن حضرت با شمشير با يك ديگر به مقاتله پرداخته و مالهاى خود را فروخته و به زيارت آن جناب مىرفتند .
و حضرت فاطمه عليها السّلام هر گاه به ايشان ( زائرين ) نظر نمايند در حالى كه با وى هزار پيغمبر و هزار صدّيق و هزار شهيد از كروبين مىباشند هزار هزار ( يك ميليون ) نفر آن حضرت را بر گريستن يارى و همراهى مىكنند و آن حضرت چنان فرياد مىزنند كه هيچ فرشته اى در آسمانها باقى نمىماند مگر آنكه از صداى ايشان بگريه مىافتد ، و آن حضرت آرام نمىگيرند تا وقتى كه پيامبر اكرم صلَّى الله عليه و آله و سلَّم به نزد ايشان آمده و مىفرمايند :
دخترم ، اهل آسمانها را به گريه انداختى و ايشان را از تسبيح و تقديس حق تعالى بازداشتى ، پس خوددارى كن تا ايشان به تقديس حقّ بپردازند چه آنكه امر و فرمان خدا بر همه چيز نافذ و روان مىباشد .
سپس امام عليه السّلام فرمودند :
حضرت فاطمه عليها السّلام به كسانى كه از شما به زيارت سيّد الشّهداء روند نظر فرموده و از خداوند منّان براى ايشان هر خير و خوبى را مسألت مىنمايند ، مبادا در رفتن ، به زيارت آن جناب بىرغبت باشيد چه آنكه خيرى كه در زيارت آن حضرت است بيشتر از آنست كه بتوان احصاء و شمارش نمود .

279