حديث ششم ترجمه :
محمّد بن عبد الله بن جعفر حميرى از پدرش ، از على بن محمّد بن سالم ، از محمّد بن خالد ، از عبد الله بن حمّاد بصرى ، از عبد الله بن عبد الرحمن الاصمّ ، از أبى يعقوب از أبان بن عثمان ، از زراره نقل نموده كه وى گفت :
حضرت ابو عبد الله عليه السّلام فرمودند :
اى زراره آسمان تا چهل روز بر حسين بن على عليهما السّلام خون باريد و زمين تا چهل روز تار و تاريك بود و خورشيد تا چهل روز گرفته و نورش سرخ بود و كوهها تكه تكه شده و پراكنده گشتند و درياها روان گرديده و فرشتگان تا چهل روز بر آن حضرت گريستند و هيچ زنى از ما اهل بيت خضاب نكرد و روغن به خود نماليد و سرمه نكشيد و موهايش را شانه نزد تا وقتى كه سر عبيد الله بن زياد را به نزد ما فرستادند و پيوسته بعد از شهادت آن حضرت چشمان ، اشك آلود بود و هر گاه جدّم ياد آن حضرت را مىنمود محاسنش از اشك خيس مىگشت بطورى كه هر كس آن جناب را مىديد به حالش ترحّم نموده و از گريه اش به گريه مىافتاد و فرشتگانى كه نزد قبر آن حضرت هستند جملگى مىگريند و از گريهء ايشان تمام فرشتگان در آسمان و زمين گريه مىكنند ، هنگامى كه روح مطهّر آن حضرت از كالبد شريفش خارج شد دوزخ فرياد و بانگى زد كه نزديك بود از صداى آن زمين منشق شود و زمانى كه روح خبيث عبيد الله بن زياد و يزيد بن معاويه از بدن كثيفشان خارج گرديد جهنّم جيغى كشيد كه اگر حق تعالى بوسيلهء فرشتگان حافظ دوزخ آن را كنترل و حبس نمىنمود تمام موجودات روى زمين از هيبت آن مىسوختند و اگر آتش جهنّم از حق تعالى اذن مىداشت هيچ جنبنده اى را روى زمين باقى نمىگذارد بلكه تمام را مىبلعيد منتهى مأمور و اسير فرمان او است و بدون أمر حق جلَّت عظمته حركتى از آن صادر نمىشود و مع ذلك چند مرتبه بر نگهبانان طغيان كرده تا بالأخره جبرئيل در آنجا حاضر شد و بالش را بر آن زد تا ساكت گرديد .

258