از محمّد بن سنان از ابى سعيد قماط از ابن ابى يعفور از حضرت ابى عبد الله عليه السّلام نقل نمود كه آن جناب فرمودند :
روزى رسول خدا صلَّى الله عليه و آله و سلَّم در منزل حضرت فاطمه سلام الله عليها تشريف داشته در حالى كه حضرت امام حسين عليه السّلام در دامن آن جناب بودند ، حضرت گريسته و به سجده رفته سپس فرمودند :
اى فاطمه ، اى دختر محمّد ! در اين ساعت و در همين مكان خداوند علىّ اعلى [1] در بهترين صورت و زيباترين شكل خود را به من نشان داد و گفت :
اى محمّد آيا حسين را دوست دارى ؟
گفتم : بلى ، نور ديده و گل خوشبو و ميوه دل و پرده ما بين ديده گان من است .
در حالى كه دست بر سر حسين عليه السّلام نهاده بود [2] به من فرمود :
اى محمّد : بركت حاصل مىشود از مولودى كه بر او بركات و رحمت و رضوان من مىباشد و لعنت و غضب و عذاب و ذلَّت و عقوبت من بر كسى كه او را كشته و نصب عداوتش نموده و با او دشمنى كرده و با وى به حرب برخاسته است .
بطور حتم و قطع او سرور شهداء است از اوّلين و آخرين در دنيا و آخرت . . . .

[1] - مقصود رسول حق تبارك و تعالى است يعنى جبرئيل عليه السّلام .
[2] 2 - مراد از قرار دادن حق تعالى دست بر سر آن حضرت افاضه رحمت مىباشد .

206