باب هيجدهم آياتى كه در بارهء شهادت حضرت امام حسين عليه السّلام نازل شده و بيان انتقام حق تعالى از قاتلين اگر چه در زمانى بس متأخّر باشد حديث اوّل ترجمه :
محمّد بن جعفر قرشى رزّاز مىگويد :
محمّد بن حسين بن ابى الخطَّاب ، از موسى بن سعدان حنّاط ، از عبد الله بن قاسم حضرمى ، از صالح بن سهل از ابى عبد الله عليه السّلام نقل نموده كه آن حضرت در ذيل آيه شريفه :
* ( وَقَضَيْنا إِلى بَنِي إِسْرائِيلَ فِي الْكِتابِ لَتُفْسِدُنَّ فِي الأَرْضِ مَرَّتَيْنِ ) * ، فرمودند :
مقصود از مرّتين يكى قتل و شهيد نمودن امير المؤمنين عليه السّلام بوده و ديگرى طعن و زخم زبانهائى بود كه به حسن بن على عليهما السّلام زده شد .
و مراد از « * ( لَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيراً ) * » شهادت حسين بن على عليهما السّلام است .
و منظور از « فاذا جاء و عدا اوليهما » اينست كه وقتى فرا رسيد زمان خون خواهى حضرت امام حسين عليه السّلام و يارى كردن آن جناب .
و تفسير « * ( بَعَثْنا عَلَيْكُمْ عِباداً لَنا أُولِي بَأْسٍ شَدِيدٍ فَجاسُوا خِلالَ الدِّيارِ ) * » اينست كه :
خداوند متعال قبل از قيام قائم عليه السّلام گروهى را بر انگيزد كه آنها احدى را بر آل محمّد صلَّى الله عليه و آله و سلَّم واگذارند مگر آنكه او را آتش مىزنند و اين وعده خدا حتما بوقوع مىپيوندد .

190