وقال : هما ريحانتاى أحب من * احبهما فاصد فهما الحب تسعد - على پيوسته روزه داشت و به ياد خدايش بود . قائم به حق بود و همواره در حال عبادت به سر مىبرد .
- او به بهره خويش از اين دنيا قناعت مىكرد و آنگاه كه مال دنيا به سويش سرازير مىشد از آن احتراز مىجست .
- على دنيا را سه طلاقه كرده بود و هرگاه مىديد كه دنيا به سوى او مىآيد ، ندا مىكرد كه : اى دنيا ( از على ) دور شو .
- من در روز قيامت آنگاه كه تنها شوم ، به سرورانم حسنين و همچنين به جد آن دو بزرگوار توسل مىجويم .
- حسنين نور چشمان رسول خدا و سروران جوانان فردوس جاودانه‌اند .
- پيامبر ( ص ) مىفرمود : " حسن و حسين رياحين زندگانى من هستند ، من كسى كه اين دو را دوست بدارد دوست دارم " . لذا حب و دوستى آنان را بپذيريد تا به سعادت نائل گرديد .
ولادت امير المؤمنين على عليه السلام سى سال پس از عام الفيل در روز 13 رجب ، فاطمه بنت اسد على بن ابى طالب ( ع ) را در درون كعبه به دنيا آورد . تاريخ چنين فضيلتى را براى احدى به جز امير المؤمنين ( ع ) ثبت ننموده است . ولادت على در خانه خدا از جمله مطالبى است كه عامه [1] و خاصه [2] بر آن اتفاق نظر دارند . حفاظ عامه نقل نموده‌اند " هنگامى كه امير المؤمنين على عليه السلام در خانه خدا به دنيا آمد ، ابوطالب وارد كعبه شد و گفت :
يا رب هذا الغسق الدجى * والقمر المنبلج المضى بين لنا من امرك الخفى * ماذا ترى في اسم ذا الصبى - اى پروردگار اين تاريكى ظلمانى ، و اى آفريننده ماه نورانى و تابان !

[1] مستدرك الصحيحين ج 3 / 483 ، مروج الذهب ج 2 / 2 ، تذكرة خواص الأمة ص 13 ، الفصول المهمة ص 12 ، محاضرة الأوائل ص 79 ، مطالب السؤول ص 11 ، و ديگر مصادر اهل تسنن .
[2] مناقب ابن شهر آشوب ج 1 / 359 ، ج 2 / 50 ، كنز الفوائد ص 115 . . . .

96