فريادگر بلند محراب كوفه ، در رواق خونين « نهج البلاغه » ، مفسّر خونفرجام آتشين واژه هاى « خطب فاطميّه » ، روشنگر تأثير اسرار « صلح حسنى » ، در پديدهء عاشورا و بقاى اسلام ، آموزگار بزرگ معرفت ، در « عرفه » ، يادآور صلابت روحانى معراج مؤمن ( نماز ) ، در شب عاشورا ، زبان آتش افشان عدالت ، در خطبهء دوّم روز عاشورا ، قداست مجسّم قبله ، تكميلگر زيارت « كعبه » ، طرّاح سترگ حماسهء « عدالت » ، آموزندهء ضرورت نيكى كردن به هر انسان ( خوب يا بد ) ، دادخواه مظلومان و محرومان همهء عصرها ، و صداى تا هماره طنين افكن آيات قرآن . . .
حضرت سيّد الشّهداء ، امام ابا عبد الله الحسين - عليه السّلام . . .
اللَّهمّ ! إنّك تعلم أنّه لم يكن ما كان منّا ، تنافسا في سلطان ، و لا التماسا من فضول الحطام ، و لكن لنري المعالم من دينك ، و نظهر الإصلاح في بلادك ، و يأمن المظلومون من عبادك ، و يعمل بفرائضك و سننك و أحكامك . . . [1] ( 1 ) خدايا ! تو مىدانى كه آنچه از ما سرزد ( و گفتيم و نوشتيم ) ، براى همچشمى در قدرت ، يا رسيدن به جيفهء دنيا نبود ، بلكه ما خواستيم شاخصهاى دين تو را در ديد همه قرار دهيم ، و نابسامانيهاى جامعه را اصلاح كنيم ، تا بندگان مظلوم و محروم تو پناهى بيابند ، و به احكام دين تو - سراسر - عمل شود . . .

[1] . « تحف العقول » / 172 ( چاپ بيروت ) .

779