باشند ، و براى محرمان خويش خود را بيارايند ؟ آيا منطق اسلامى و دين برادرانه و همزيستى قرآنى كه امام جعفر بن محمّد صادق « ع » آن را قبول دارد همين است ؟
آنچه از مجموعهء آيات و احاديث اسلامى ( نه بعضى از آنها جداى از بعضى ديگر ) ، مفهوم مىشود ، و پاره اى از آنها در فصلهاى گذشته به منظور نشان دادن نظر اسلام ، در بارهء سطح زندگى براى توده ها گذشت ، اين است كه اسلام تفاوتهاى عظيم و چشمگير را در مصرف و بهره بردارى از نعمتهاى الهى طرد مىكند ، پس بر همگان لازم است كه اندازه هاى مصرف ايشان به يك ديگر نزديك باشد ، هر چند در مالدارى تفاوتى نه چندان زياد داشته باشند .
در اينجا امورى است كه ملاحظهء آنها زمينه اى شايسته را براى بهبود بخشيدن به زندگى عمومى مردم و تأمين آنان ، و نزديك شدن به هدفهاى اسلامى در اجتماع و اقتصاد هموار مىسازد ، و ما به عنوانهاى آنها در زير اشاره خواهيم كرد :
1 - بهبود توليد .
2 - تعديل توزيع .
3 - اعتدال در مالكيت .
4 - تناسب و توازن در مصرف ، اگر چه تقريبى .
و مشايخ و بزرگان ما - كه مربيان مردم در اسلام ، و پس از ائمّهء طاهرين « ع » سازندگان جامعهء اسلامى بوده‌اند - در كتابهاى خود بابهايى در بارهء « سر و وضع انسان و آراستگى جامه و استفاده از بوى خوش و سرمه و آشكار ساختن نعمت و پاكيزه نگاه داشتن خدمتگزاران » و نظاير اينها آورده‌اند ، همچون :
ثقة الاسلام كلينى در « كافى » ، كتابى ( بابى ) در بارهء امور مذكور آورده است ، كه مشتمل بر نود و هفت صفحه از جلد ششم است ، و در آن بابهايى از اين گونه آمده است :

243