آن اهميّت بخشيده و مردمان را به آن فرا خوانده است كه اين خصلت را روش دايمى خويش قرار دهند و آن را در جانهاى خويش جايگزين سازند ، تا همچون خلق و خوى فطرى ايشان شود ، و بدان عادت كنند ؛ و در نتيجه بخل و امساك و فزونخواهى و فقر از جامعهء مسلمانان زدوده گردد و سيل گذشت و انفاق جايگزين آنها شود و همه جاى جامعه را زير پوشش درآورد . و البته اين در صورتى شدنى است كه مردم همان گونه كه اسلام خواسته و برنامه ريزى كرده است به انفاق و پخش كردن اموال و امكانات روى آورند و هزينه دهى و هزينه گذارى كنند .
آرى ، اسلام براى انفاق ( گردش مال در همهء سطوح جامعه ) ، اهميّتى بزرگ قائل شده است ؛ و اموال را در دسترس همگان قرار دادن و از تراكم شخصى در نزد افراد و خاندانها درآوردن ، اصلى اساسى از اصول مكتب اقتصادى خويش قرار داده است . از اين رو است كه پيامبر اسوه « ص » مىفرمايد : « لم نبعث لجمع المال و لكن بعثنا لإنفاقه . [1] ( 1 ) ما ( پيامبران ) براى جمع آورى مال مبعوث نگشتيم . [2] بلكه براى انفاق آن مبعوث گشتيم » . بنا بر معناى آشكار و صريح اين حديث نبوى و امثال آن - نيز بنا بر آن آيات قرآنى كه خطوط اين اصل بنيادين را با قلمى واضح ترسيم كرده است - جمع آورى مال و خوددارى از انفاق آن مخالف با مقاصد دين و شرايع پيامبران است .
و ما چنان دوست داريم كه در اين نگاه به سراسر « فصلهاى انفاق » ، در بارهء اين موضوع زيربنايى و داراى نقش بسيار مهم در زندگى و تربيت و تشريع و انسانيّت و اجتماع و هنر و ادبيات و معيشت و اقتصاد و دفاع ، شرحى بياوريم تا هر چه بهتر و بيشتر به آشكار كردن جوهرهء آن مدد برساند ؛ براى همين منظور ، شمارى از علَّتهاى انگيزش به انفاق ( يعنى هزينه گذاريهاى عام و وسيع و ماندگار ، و در اختيار عموم قرار دادن اموال و امكانات ) را مىآوريم :

[1] . « مشكاة الانوار » / 183 .
[2] . كه خود به جمع كردن اموال بپردازيم و مردمان را به جمع آورى مال فراخوانيم ، نه !

109