( 1 ) كسانى كه در طلب رضاى پروردگار خويش شكيبايى كردند ، و نماز را بر پا داشتند ، و از آنچه روزى ايشان قرار داده بوديم - در نهان و آشكار - انفاق كردند ( و مىكنند ) ، و بدى را با نيكى از خود دور مىدارند ، از عاقبت نيك سراى ديگر برخوردار خواهند شد ، بهشتهايى براى اقامت دايمى ( زندگى جاودانى ) كه در آنها - همراه پدران و همسران و فرزندان شايستهء خويش - جاى مىگيرند ، و فرشتگان از هر در برايشان وارد مىشوند ، ( و مىگويند : ) سلام بر شما باد كه ( در راه اطاعت خدا و ترك معصيت ) صبر كرديد ، و به عاقبتى نيك و جاودان دست يافتيد ، حديث 1 الإمام علي « ع » : . . . فمن آتاه الله مالا فليصل به القرابة ، و ليحسن منه الضّيافة ، و ليفكّ به الأسير و العاني ، و ليعط منه الفقير و الغارم ، و ليصبر نفسه على الحقوق و النّوائب ابتغاء الثّواب ، فإنّ فوزا بهذه الخصال شرف مكارم الدّنيا ، و درك فضائل الآخرة ، إن شاء الله . [1] ( 2 ) امام على « ع » : . . . هر كس خدا به او مالى داده است ، بايد با آن صلهء رحم كند ( و به خويشان خود كمك رساند ) ، و خوان مهمانى نيكو بگستراند ، و اسير و گرفتار را رها سازد ، و از آن به مستمند و وامدار بدهد ؛ و براى درك ثواب ، به پرداخت حقوق ( واجب و مستحب ) و كمك به هنگام بروز حوادث ( سيل ، زلزله ، و . . . ) ، با خويشتندارى و تحمّل اقدام كند ، كه دست يافتن به اين خصلتها ، رسيدن به مكرمتهاى والاى دنيايى است ، و فضيلتهاى جاودان اخروى ، به خواست خدا .

[1] . « نهج البلاغه » / 432 ؛ « عبده » 2 / 33 .

697