و درد ديگران را حس كند ، و در چشيدن سختيهاى زندگى و دشواريهاى فراهمسازى معيشت ، با روحيّات ايشان جوش خورده باشد .
امامان مطهّر ما نيز با دست خود كار مىكردند ، و دلو و بيل و بيلچه و تبر و تيشه به دست مىگرفتند و با آنها آن قدر كار مىكردند كه عرق مىريختند ، و آن را « كار پيامبران و رسولان و اوصيا و صالحان » مىدانستند .
پس هر كس كه هدفش تربيت و راهنمايى مردم در زندگى است ، و مىخواهد خود را براى اين كار مهم بسازد ، لازم است كه از حقيقت رنج و تلخى و بدبختيى كه مردمان با آن دست به گريبانند - از نزديك - آشنا شود ، تا براى نزديك شدن به ايشان توفيق حاصل كند ، و مسائل و مشكلات آنان را به صورتى ملموس دريابد ؛ و چنان نباشد كه سخن و اندرز و موعظه و جهتدهى او در واديى باشد و مردمان در واديى ديگر ؛ بىدرد و حاكم دردكشان ، بىرنج و عالم رنجبران . . .
< فهرس الموضوعات > تذييل ( 1 ) اخلاق و آداب كار < / فهرس الموضوعات > تذييل ( 1 ) اخلاق و آداب كار حديث < فهرس الموضوعات > 1 - رعايت اعتدال < / فهرس الموضوعات > 1 - رعايت اعتدال 1 الإمام الحسن « ع » : . . . فإنّ ابتغاء الفضل من السّنّة ، و إلا جمال في الطَّلب من العفّة ؛ و ليست العفّة بدافعة رزقا . [1]

[1] . « تحف العقول » / 168 .

479