دورند ، و به سبب ستمى كه بر مردمان روا داشته‌اند ، به عذاب خدا گرفتار خواهند گشت .
5 * ( إِذْ قالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صالِحٌ : أَ لا تَتَّقُونَ ، إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ، فَاتَّقُوا الله وَأَطِيعُونِ ، وَما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْه مِنْ أَجْرٍ ، إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلى رَبِّ الْعالَمِينَ ، أَ تُتْرَكُونَ فِي ما هاهُنا آمِنِينَ ، فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ ، وَزُرُوعٍ وَنَخْلٍ طَلْعُها هَضِيمٌ ، وَتَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبالِ بُيُوتاً فارِهِينَ ) * ، [1] آنگاه كه برادرشان صالح به ايشان ( قوم خود ) گفت : آيا ( از گمراهى ) نمىپرهيزيد ؟ ، من براى شما فرستاده اى امينم ، پس ، از ( عذاب ) خدا بپرهيزيد و مرا اطاعت كنيد ، من مزد اين ( هدايت و ارشاد ) را از شما نمىخواهم ، چه مزد من تنها بر عهدهء پروردگار جهانيان است ، آيا ( مىپنداريد ) با اين نعمتها كه در اينجا داريد آسوده خاطر خواهيد ماند ؟ ، در باغها و چشمه سارها ، و كشتزارها و خرمابنهايى با شكوفه ها ( و خرماها ) يى لطيف ، و ( آيا ) از كوهها ماهرانه ( و از سر سرمستى ) براى خود خانه مىتراشيد ؟ ، ، صالح پيامبر « ع » ، به اين صورت قطعى ، با ثروتمندان قوم خود قطع رابطه مىكند ، و آنان را بر گمان باطلشان در بارهء آسودگى و هماره زيستى مىنكوهد ، و يادآور مىشود كه خوشگذرانى در باغها و كنار سرچشمه ها ، و سكونت گزيدن در كاخها و تراشيدن خانه ها از خاره ها ، به منظور تنآسايى و شادخوارى كارهايى بيهوده است ؛ سپس همگان را بدان فرا مىخواند كه فرمان مسرفان و توانگران را نبرند و از ايشان اطاعت نكنند .

[1] . « سورهء شعرا » ( 26 ) : 142 - 149 .

356