شده بشتابند ، و آنان را از زندگى در سطح پايين رهايى دهند ، و به سطح معيشتى ديگر افراد و خانوارها برسانند ، چنان كه اين وظيفه - از جمله - در سخنان امام على « ع » ، [1] امام جعفر صادق « ع » [2] و امام علىّ بن موسى الرّضا « ع » ياد شده است . [3] سخن ديگرى از امام على بن ابى طالب « ع » رسيده است كه مفهوم اسلامى « طبقهء پايين » را بروشنى بيان مىكند ، و نشان مىدهد كه اين گونه تقسيمبندى اجتماع ، مبتنى بر پذيرفتن واقعيّات جامعه است در اندازه و حد خود ، نه قبول زندگانى طبقاتى شومى كه ظلم متكاثران و گناه توانگران آن را پديد آورده است . على « ع » در بيان راهها و وسايل زندگى اجتماعى انسانها چنين مىفرمايد :
حديث 1 الإمام على « ع » : . . . و أمّا وجه الصّدقات فإنّما هي لأقوام ليس لهم في الإمارة نصيب ، و لا في العمارة حظَّ ، و لا في التّجارة مال ، و لا في الإجارة معرفة و قدرة ، ففرض الله في أموال الأغنياء ما يقوتهم و يقوم به أودهم . [4] ( 1 ) امام على « ع » : . . . بخششها و انفاقهاى دينى ( زكات و . . . ) ، بايد در اختيار كسانى قرار گيرد كه نه در حاكميّت شغلى دارند ، و نه از عمران و سازندگى بهره اى ، و نه براى تجارت مالى ، و نه براى اجاره دادن ( ملكى و . . . ) خبرگى و توانى ؛ از اين رو خداوند واجب كرده است كه توانگران هزينهء زندگى آنان را بپردازند و خانواده هاشان را ( به خوبى ) اداره كنند .

[1] . از جمله ، « عهدنامهء مالك اشتر نخعى » - ( « نهج البلاغه » / 988 - 1035 ؛ « عبده » 3 / 92 - 122 ) .
[2] . نيز فصل 27 ، از باب 12 ( جلد ششم ) .
[3] . نيز فصل 40 ، از باب 12 ( جلد ششم ) .
[4] . « وسائل » 6 / 146 .

337