عامل پراكندگى و تشتّت در ميان مردم است ، و روح نوميدى را در جانهاى ايشان مىدمد ، و گرسنگان را بر آن مىدارد تا براى رفع نيازمنديهايى ضرورى مانند گرسنگى ، به اين سوى و آن سوى پناه برند . و همين خود براى متلاشى كردن محور اصلى قدرت ، و همچنين سقوط گرسنگان بسنده است .
در اينجا تعليمى مهم و بزرگ ، از امام صادق « ع » ، در دست است كه آن را از نظر خوانندگان مىگذرانيم :
حديث 6 الإمام الصّادق « ع » : لإطعام مؤمن أحبّ إليّ من عتق عشر رقاب و عشر حجج . قال ( نصر بن قابوس ، راوي الحديث ) : قلت : عشر رقاب و عشر حجج ؟ قال : فقال : يا نصر ! إن لم تطعموه مات ، أو تدلونه فيجيء إلى ناصب فيسأله . و الموت خير له من مسألة ناصب . يا نصر ! من أحيا مؤمنا * ( فَكَأَنَّما أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعاً ) * . . . [1] ( 1 ) امام صادق « ع » : اطعام مؤمنى را دوستتر از آن دارم كه ده بنده آزاد كنم و ده حج به جاى آورم . ( نصر بن قابوس ، راوى حديث ) مىگويد : گفتم : ده بنده و ده حج ؟ فرمود : اى نصر ! اگر به او خوراك ندهيد خواهد مرد ، يا او را ناگزير مىكنيد كه پيش دشمن برود و چيزى بخواهد ، و مرگ براى او بهتر از خواستن چيزى از دشمن است . اى نصر ! هر كه مؤمنى را زنده كند ، چنان است كه همهء مردم را زنده كرده باشد . . .
6 - سير كردن گرسنگان ، واجبى بزرگ . . .

[1] . « اصول كافى » 2 / 204 .

319